14-06-09

Kapellekesloop Minderhout

Zaterdag kondigde zich aan als een warme dag. En dat was ook zo, van 's morgens vroeg reeds. Er stond niks speciaals op het programma... Zalig! Ons gasten waren aan't blokken. Om hen niet te veel te storen, trokken we erop uit voor een fiets voor Elasti... (Een zwaar bevalling, en er is nog niks beslist...).

In de late namiddag stond de Kapellekesloop in Minderhout op de loopagenda. Elasti stond daar vorig jaar op het podium (2e plaats in haar leeftijdsklasse) en ze wou dit jaar weer vlammen. Mario, Peggy en de kids zouden ook afkomen. Ik zou meegaan als 'fototrekker'. Al heel de dag gingen de plagerijen over en weer: Elasti: "Waarom doet ge niet mee? 't Is maar 5 km! Peggy doet wel mee hoor! Watje!!". Homer: "Met zo'n weer lopen? Ik denk er niet aan! Ik heb bijna niks gelopen." Neen, ik zag het echt niet zitten om mee te doen! Dus... 10 minuten later had ik mijn loopoutfit aan Onbeslist. Die vrouwen he... "Hè? Gaat ge nu lopen? Is het dan nu niet te warm?" "Nee... Ik doe straks mee met de kapellekesloop!" "Echt? Cool!"

Voor na de wedstrijd boekten we een tafeltje in de locale pizzeria/pasta restaurant. 't Was alleen moeilijk om daar een tijdstip op te plakken... Lopen... Edith op podium... Pintje pakken... OK, rond half acht dan maar.

Een uurtje voor de wedstrijd kwamen we toe in Minderhout. Heel wat lopend volk; er waren immers heel wat wedstrijden/afstanden ingepland. Elasti keurde de competitie. "Die daar, stond vorig jaar ook op't podium. En dieje gast wint elk jaar..." Die moest ik dus in't oog houden... Knipogen. We schreven ons in. Ik besefte dat mijn fototoestel nog in den auto lag. Vlug even gaan halen. Toen ik terugkwam was Elasti al aan't socialisen met Mario en zijn babes. Hoe? Wa? Peggy was niet in battledress!! Er stond ook een wielrenner bij. Dit bleek nadien Wim Geerts te zijn. Oeps. Sorry Wim. Ik had U niet herkend... Met zonnebril, helm en fietsoutfit geleek je niet echt op uw Facebookfototje... Edith keek met kwijlende blik naar Wim... zijn fiets. Knap materiaal Wim!! "Awel Peggy! Loopt gij niet mee? Ik moest van Edith meedoen omdat gij ook meeliep!!??" Ze was spijtig genoeg geblesserd. Nu stond ik hier.... Aan de wedstrijdtafel liep ik mijn ouders tegen het lijf... Mij vader kwam mee kijken omdat hij zijn schoondochter op't podium wou zien staan... De druk werd groter... Ze kwamen dus niet voor mij... Knipogen.

Een kwartiertje voor de start stapten we naar de witte krijtlijn op de weg. Ik gooide nog vlug mijn fototoestel in de auto. Starten was niet evident. Met een interval van 10 minuutjes starten 3 wedstrijden. Halve Marathon, 10 km en 5 km. Bij elk startsignaal was er verwarring: "moeten wij nu starten?". Het laatste schot was het onze. Het jonge geweld schoot weg. Homer volgde... even dan toch, want ik besefte dat ik 13 km per uur niet lang zou kunnen volhouden... Mannen wat was het warm voor Homer... Mijn flesje drinken dat ik meehad voor onderweg, was al bijna leeg na 100 M... Grappig, na een kleine 500 m stonden ze al met sponsen... En dat was nu juist wat ik nodig had! Afkoeling. Ik bleef lopen aan 10-11 km/h. Het werd stilaan tijd om een haas uit te kiezen. Even zoeken. Er waren veel mooie kontjes waar ik me op focuste, maar sommige waren te snel, andere dan weer te traag. Ik was vooral op mezelf aangewezen... Manne het was warm! De eerste 2 km gingen goed. Daarna liepen we over een smal zandweggeltje waar je mekaar niet kon passeren? Voor mij waggelde een dame die je zeker niet kon passeren... Niet erg, zo kon ik wat recupereren. Eindelijk na 2,5 km drinken!! Ik stopte om rustig te drinken. Het was nodig... Dan weer verder met een nieuwe spons in de hand. Het was warm, maar dat had ik al gezegd zeker... Ik deed het in het 2e deel wat rustiger aan. In de Witherenweg (laatste km) draaide ik het gas terug wat open. Ik pikte mijn voorgangers uit. Die, die, die en die moet ik nog zeker passeren. Ik voelde dat de moter zwaar oververhit graakte en tegensputterde, maar ik beet door. In de laatste bocht was ik weer op topsnelheid... en daar stonden juist mijn ouders te supporteren!Lachen. Dan nog een laatste rechte lijn waar Elasti, Mario, Peggy en de ladies me nog even verder riepen. Mijn Garmin informeerde me dat ik 3 minuten trager was dan vorig jaar. Ik was content! Beperkte voorbereiding, warm... 't Is goed geweest.

Edith vertelde dat ze, toen ze de finish passerde, te horen kreeg dat ze op de prijsuitreiking moest wachten... Tiens, tegen mij zegden ze dat niet! Verrast.

We wandelden terug naar de speelplaats van de school, dat voor de gelegenheid werd omgedoopt tot 'het terras'. Daar lonkte het in verhouding gigantische podium. In ruil voor ons startnummer kregen we 2 bakjes aardbeien... Lekker!!! Eerst douchen. De douchen waren een giller. Daar kan je een apart verhaal over schrijven. Samengevat: het deed me denken aan mijn legertijd toen we in the middle of nowhere op manoevres gingen... Na de verwkikkende douche bracht ik onze sporttassen naar de auto en ging ik het fototoestel terug zoeken. Door de speakers hoorde ik dat er weer een prijsuitreiking zou zijn. Ik dacht dat voor een van de kidswedstrijden was. Dan riepen ze de namen af: "Willen volgende dames naar het podium komen: "Kim Gevaert, Elodie Ouedaraogo en Edith Gijsbregts". Van die tweer eerste namen ben ik niet zeker, maar van die laatste wel! Daar stond ik bij de auto met mijn fototoestel in de hand. Shit! Ik gooide de koffer dicht en begon aan een spurt van 500m. Nog nooit zo snel gelopen! Ik zag Edith nog net van het podium stappen... Verdomme! Ik kon terug een douche gebruiken... Gelukkig had mijn vader het gebeuren vastgelegd op de gevoelige plaat.

Met de trofee in de hand trokken we naar de Pizzahoek in Hoogstraten. De wedstrijd werd herbeleefd bij een lekker pizza. Die ging er vlot in want mijn maag grolde al bij de start van de wedstrijd. 2 extra pizza's gingen in een kartonnen doos mee naar huis voor ons blokbeestjes. Dank U Mario, Peggy en ladies voor de gezellige avond!

De sfeerbeelden.

08:12 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-06-09

Still running...

Vorige week maandag waren we vol goede moed terug vertrokken... met de start to run... Door de drukte werd er de rest van de week alweer niet meer gelopen...

Zaterdagmorgen dan toch weer op tijd uit de veren om te vertrekken... Het was nog wat frisjes met de korte mouwen, maar na een paar KM waren we dan toch opgewarmt. Het was lopen met een lege maag en dat voelde ik duidelijk. Ik beet door en na 7.5 km was ik terug thuis...

Zondag was het Heilig Bloed Processie / kermis in Hoogstraten. Traditiegetrouw worden we dan verwacht bij Edith thuis om rijkelijk te komen Kermistafelen... Edith liep naar Hoogstraten. Ik reed met de auto achterna... We kwamen ongeveer samen toe (ik was wel wat later vertrokken... Knipogen). De Cava vloeide rijkelijk binnen, en daarna kwam de veel te uitgebreide maaltijd. Man wat voelde ik mij ongemakkelijk. We moesten daarna een beetje onderuitzakken in de zetel... Toen mijn schoonmoeder afkwam met de voorstellen voor het avondmaal zijn we toch maar gevlucht. De tafel van het middageten was nog niet volledig opgeruimd!! We wilden het ook niet te lang trekken want ons gasten waren ijverig aan't studeren voor de nakende exames...

Mijn eten verteerde maar moeilijk... Op alle zenders maar 1 onderwerp. Verkiezingsuitslagen... Ik trok mijn loopkleren aan en vertrok voor een toertje met een overvolle maag. Mijn looppasjes zorgden blijkbaar een extra goede vertering. De laatste 500 m van mijn 6 km werd er tegen 14km/h naar huis gespurt... Shit, ik moest snel zijn ... Knipogen

Maandag direct na't werk de loopkleren aan. Edith deed het zelfde en na een kwartiertje vertrokken we samen. Na 2 km splitsten onze wegen. Het was zalig lopen. Ideaal temperatuurke, klein beetje regen, gene wind... 7 km genieten...

(Ik loop nog steeds zonder kuitverband... Tong uitsteken)

 

13:51 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-06-09

Homer starts to run again...

Oeps... Vorige postje dateert van de Antwerp 10 miles... Onbeslist.

Dat is niet echt verbazend gezien ik daarna bijna niet meer gelopen heb. De laaste keer liep ik op 2 mei... Toen zaten we een weekendje aan zee en liep ik van Duinbergen naar't Zwin en terug. Daarna fini...

Op't werk is't lekker druk. Lange dagen nodigen niet uit om daarna te gaan lopen. Ik weet het, dan moet je juist gaan lopen om eens te relaxen, maar ja, Homer is en blijft Homer. Zelfs jullie loopervaringen op blog en facebook kregen me niet op de been...

Gisteren was het dan de 20 km van Brussel. Elasti ging deelnemen, ik zou supporteren. Voor dag en dauw wou ik gaan lopen. Alles lag netjes klaar. Outfit, Garmin opgeladen, ... De slaap besliste er anders over. Ik werd pas na 9h wakker. Slapen, dat heb ik momenteel nodig. En als ik dan kan uitslapen zet ik zeker geen wekker. Na het ontbijt had ik geen zin meer. We maakten ons klaar om naar onze hoofdstad te vertrekken.

Brussel was klaar om de loopgekte te ontvagen. En de menigte stroomde van alle kanten toe. We zaten even op een muurtje in't Jubelpark. Daar zag je wat: Jong, oud, dik, dun, knap, heel knap, oer lelijk, ... Grappig zo mensen kijken... Iedereen had het zelfde doel. Sporten, prestaties verbeteren, plezier maken.

Na een kort weerzien met de bloggers en facebookers vertrok ik naar een strategisch plekje aan't eind van het Jubelpark. In de stofwolk die voorbij zoefde zak ik heel wat bekenden, maar geen Elasti. De zwerm was gepasseerd en ik legde mij op't gras. Ik moest vechten tegen de slaap. Het was verstandiger om terug op te staan en naar de finisch te wandelen. Supporters stonden rijen dik waardoor ik geen goed beeld op de lopers kreeg. Ik begon te stappen op de Tervurenlaan. Daar had ik wel zicht op de afgematte menigte. Ook daar weer veel bekende gezichten... Ik hield de tijd in't oog. 1:50, 1:51, 1:55, ... Oei oei.. Nog altijd geen Elasti... Wat een tegenvaller. Dan ineens een SMS: 1:45... Hè? Ik belde haar direct op. "Ben je al gefinishd? Ik sta hier te wachten met het fototoestel in de aanslag". Na even zoeken (het verschil tussen links en rechts is nooit Edith haar sterkste kant geweest) vonden we mekaar terug. Ze zat zo fris als een hoentje. "Heb jij wel gelopen? Ik zag zoveel bekenden en jou heb ik nergens gezien!" EEN OPROEP: Heeft iemand Edith zien lopen?

Vanmorgen dan toch vroeg uit de veren... Eigenlijk werkendag he... Om 7h zat ik klaar in vol loopornaat. Nog even vechten met de Garmin... Geen hartslag? Ah ja, borstband moet je ook aan doen. Ik was benieuwd hoe het met de kuit gesteld was. Ik tartte het lot en zou zonder steunverband lopen. Het was al warm. Geen kat op de baan. Muziekje in de oren. Ik duwde de startknop in en was vertrokken. Ik vertrok al met een hartslag waarmee sommigen onder jullie gisteren finishten... Ik koos een toertje van 5 km. Eigenlijk viel het goed mee. Een dik half uur later was ik terug. De kuit heb ik niet gevoeld... We zijn weer vertrokken.Knipogen

10:10 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |