27-04-09

Antwerp 10 miles - 26 april 2009

Dikke 5 maanden zijn we ermee bezig geweest om collega’s op de been te krijgen voor de Antwerp 10 miles. Dit begon met mailings om mensen te informeren, nadien mailings om in te schrijven met linken naar mogelijk trainingsschema’s. Regelmatig werden de collega’s op de hoogte gehouden ivm praktische info: startuur,  bereikbaarheid in Antwerpen, 

Uiteindelijk leverde dit alles 19 effectieve inschrijvingen op. Daags na de afsluiting van de online inschrijvingen kreeg ik een telefoontje of er nog 2 extra konden ingeschreven worden J.

Vorige week waren uiteindelijk ook de T-shirts af, en dank zij een collega met ‘wat invloed’ bij de organisatie konden we onze startnummers al op donderdag krijgen. Vrijdag middag toch nog even over en weer naar linkeroever gegaan om de extra nummers nog even op te halen. Vrijdag tijdens de lunchpauze staken een aantal niet lopende collega’s de koppen bijeen voor de aankoop van sportdranken, water, druivensuiker, … Promotiemateriaal werd tevoorschijn getoverd: spandoek, paraplu’s, … Van Chiquita kregen we 2 grote dozen bananen. ‘DANK U CHIQUITA’.  Ik voelde het, we waren er klaar voor.

Ik had al een hele week niet gelopen, en daar voelde ik me niet echt comfortabel bij, maar zag ook het nut niet meer om vrijdagavond nog wat kilometertjes te malen. Afwachten dus. Zaterdag was sowieso al heel druk. Tegen de avond begon in mijn spulletjes al bijeen te zoeken. Nummers en chips van collega’s die ik vrijdag niet meer had gezien, extra T-shirts, drankgrodel, garmin opladen, …

Zondag morgen was het even vloeken, ‘Shit, regen!’ Op zich vond ik het niet zo erg. Het regende niet hard, er was geen wind, en er was geen wind: Ideaal loopweer. Geleidelijk begon het iets harder te regenen… Dat vond ik al minder, gezien we hadden afgesproken op het grasveld op Linkeroever, en dat zou niet zo aangenaam zijn bij zo’n weer… En ja hoor, daar kwam het eerste SMSje al. ‘Met zo’n weer denk ik niet dat ik er ga doorkomen’. Overtuigen lukte blijkbaar niet. De GSM stond niet meer stil: “Breng jij mijn nummer, ship en T-shirt mee?” “Waar moeten we precies zijn?” (ik had mailings gestuurd met google earth foto’s waar exact opstond waar ze wanneer moesten zijn…). “Waar kan ik mijne pas en mijne gsm laten…”.  Voor de zekerheid zorgde ik ervoor dat ik om 13:00h ipv 14:00h ter plaatse was. Het verkeer ging supervlot! Hoe meer paniek ze zaaien, hoe vlotter dat je Antwerpen kan binnenrijden…

Nadat ik me geparkeerd had op linkeroever, kwam ik al snel Herman tegen. Hij was op zoek naar zijn nummer en Jess. Hier en daar doken nog andere bekende gezichten op: Gert Christophe, Muriel, Nico, Bart, Anita, Carmen, Michael  en de eerste collega’s kwamen toe! Oef, ik zou al niet meer alleen aan de staan… Het aantal groeide… Een schoon zicht met die T-shirtjes. Ten_miles_26-04-2009_012Zelfs de manager kwam toe, net geland na een tripje in buitenland en claimde onmiddellijk zijn nummer en T-shirt op! Cool! Uiteindelijk waren we met 16 starters! Mooi!

We wandelden naar de start. De snellere onder ons wrongen zich naar voor. Nu was het ieder voor zich. Ik kon rekenen op mijn persoonlijk haas, fotograaf, cateringlady: Elastimam. Het startschot werd gegeven en 13 minuten later gingen we over de matten. n1239459580_447593_530312Het was lekker druk maar het liep nog vlot in’t begin. Je gaat mee met de massa, en had er geen erg in dat het wat te snel ging. Edith maande me aan om wat te vertragen. Dat ging vanzelf toen we de eerste klim maakten om naar de Kennedytunnel te gaan. Even klimmen en dan zag je wijd opengesperde tunnelmond.  n1239459580_447599_3879932Langs links werden honderden lopers opgeslokt, langs rechts kwamen de auto’s. Sommige chauffeurs moedigden de lopers aan, andere vervloekten ons voor hun fileleed. In de tunnel was het even vlak. Even bekomen, maar toch vond ik dat er een drukkend temperatuurtje hing in de koker. Er werd geroepen, getierd, geklapt, gefloten, … n1239459580_447603_3984822Het doet toch iets. Het licht aan’t eind van de tunnel werd klaarder. Er moest weer geklommen worden. n1239459580_447605_8332088Dat was weer goed te voelen in de beentjes. Maar na de tunnel kwam dan nog eens de af(op)rit, waar het bleef stijgen. Eindelijk boven en dan weer naar beneden, onder het justitiepaleis, om daarna weer naar de leien te klimmen. Genoeg hellingen naar mijn zin, en die bevoorrading liet ook maar op zich wachten. Dorst had ik niet, maar ik had verkoeling nodig. Daar stonden ze. Ik graaide 2 flesjes mee. De inhoud water van 1 flesje spoot ik direct over mijn hoofd. Dat had ik nodig. Gelukkig was het geen AA-drink of zo… Elasti had ook 2 flesjes meegescharreld. Voorlopig genoeg koelvloeistof dus. Veel  lopers gooiden na enkele slokken hun flesje al aan de kant. De plaatselijke supporters verzamelden  flesjes en spoten de overgebleven inhoud naar de lopers. Een welkome douche voor de lopers. Minder leuk was toen ze de inhoud met flesjes en al naar de lopers gooiden. Een agent op de fiets kwam onmiddellijk tussenbeide: “Welle chemme nikske chedaan m’neer. Welle chooie alleen water.”  n1239459580_447607_6027371Dan draaiden we op de kaaien. Hier was de kans op het supporters nog groter, dus blijven lopen, opgeheven hoofd en big smile… Dat viel ook nog verrassend goed mee. Links en rechts langs de kant stonden collega supporters en de collega-catering-cheergirls. Zelfs tante May en nonkel Mil stonden de supporteren… J

Het lopen viel wel mee. Het  tempo was aan de lage kant, de hartslag aan de hoge kant. Elasti probeerde me wel voort te sleuren door enkele meters voor mij te lopen, maar het hielp niet. Ik moest nog wat krachten sparen voor de Konijnenpijp. De 2e bevoorrading was weer heel welgekomen! De nodige flesjes voor afkoeling en we gingen verder. Daar was de konijnenpijp dan. De eerste km bergaf was nog goed te doen J, maar dan begon de klim van meer dan 1 km… Daar kwam geen eind aan. Een echte kuitenbijter. Even dacht ik eraan om het verband van mijn linkerkuit naar mijn rechterkuit te verplaatsen… n1239459580_447562_322894Ik focuste mij op het asfalt. Af en toe keek ik even op, maar die uitgang scheen niet te naderen. Even wou ik stappen, maar dat gaf geen beter gevoel. Dus maar terug lopen. Eindelijk terug daglicht. Nu nog even doortrekken. Een scherpe bocht naar rechts, en dan het (laatste) gas volledig opendraaien. De topsnelheid in de laatste 500 m was 15,4 km/h… Even blafte ik Elasti nog af dat ze in de weg liep… “Sorry schat…” Officiele tijd: 1:44:17.

Ik was blij dat ik de blauwe mat passeerde. Ik nam alle drank aan die werd aangeboden. Op  het grasveld waren nog maar 3 collega’s toegekomen. Dat viel goed mee. Terwijl we nakeuvelden, strompelden de andere mondjesmaat binnen. We bleven nog vrij lang plakken. De laatste loper (geen rekening houdend met de 2 ‘wandelaars’ die via de voetgangerstunnel gingen…) kwam binnen na 2:20h. Hij was de oudste van onze groep en liep zijn eerste looppasjes in oktober. Knappe prestatie! De sportdrank maakte al snel plaats voor pintjes. Het eerste pintje voelde ik tot in mijn kleine teen… Toch maar terug overgeschakeld op water…

Het was een succes. De deelnemende collega’s waren enthousiast! De supporters vonden het supergezellig! Plannen voor volgend jaar werden gesmeed. Wat kan volgend jaar beter, hoe kunnen we de collega’s beter bevoorraden, … Op 25 april 2010 zal er terug een delegatie staan!

Vandaag op den buro was’t een heel grappig zicht. Precies een stel bejaarden bijeen! J

 

20:41 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

05-04-09

Marathon Rotterdam: De voorbereiding en de Marathon zelf

22 maart 2009: Weblopgloop in Oostende

5 april 2009: Marathon van Rotterdam!

 

Proficiat aan alle Lopers!!!

Homer (de supporter)

19:43 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |