31-10-08

Alweer een verjaardag!!!

bday cakeVandaag alweer een reden om te feesten! 2 jaar geleden zette ik mijn eerste looppasjes en werd deze blog geboren... Vandaag ben ik al aan mijn 4e paar loopschoenen en staan er 93300 hit op de teller! Dank voor jullie bezoekjes!!

Lopen... Daar is deze week niet veel van in huis gekomen. Druk, suf, Moe, ... Ik ben nog steeds niet volledig verlost van mijn verkoudheid van 2 weken geleden. Misschien wel mijn eigen schuld. Ik was een anti-griep spuitje gaan halen toen ik nog tegen mijn verkoudheid vocht. Mogelijk was mijn lichaam nog niet klaar voor die prik...

Vandaag een dagje verlof gepland (speciaal voor de verjaardag van deze blog Knipogen). Het loopje dat gisterenavond voorzien was kon alweer niet doorgaan, dus vanmorgen moest er iets gebeuren! Terwijl de rest van de huisgenoten nog in een diepe coma lag trok ik mijn outfit aan. De thermometer gaf 3°C aan, dus ging ik ervan uit dat ik mijn nieuwe winteroutfit mocht aantrekken. Foute beslissing! Ik heb gezweet als een rund! Ik vertrok met een lege maag. Al snel voelde ik dat ik niet echt stevig op mijn benen stond. Had beter toch iets gegeten. (een cracotte of zo). Ook de hartslag was veeeeel te hoog. Ik ging door aan de cadans die de ipod aangaf. Af en toe even stappen om de hartslag toch wat te laten zakken. Na 7 km was ik terug thuis. Toen ik de deur opentrok, kwam het aroma van verse koffie mij tegemoet! Zalig!!

DaensDe rest van de dag zal waarschijnlijk in slow-motion verlopen. Verlof he. En vanavond gaan we naar Daens. Hopelijk zit Antje aan de vestiaire...

Een prettig weekend iedereen!! en succes voor de wedstrijd- en andere lopers!

14:03 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

25-10-08

Antwerp 10 miles

Dit week een heel rustig weekje gehad op loopgebied. Mede door een heel stressy weekje op't werk. Er moesten wat data worden verhuist tussen servers, en tegenwoordig kan een mens geen uurtje meer zonder e-mail blijkbaar. Zelfs de verplaatsing van een aantal icons op het desktop schijnt voor sommigen het eind van de wereld te betekenen! Dus dinsdagavond moest ik er even tussenuit. Loopschoenen aan en 4,5 km "vlammen" (naar mijn normen!). Dat luchtte op.

Ondertussen ben ik op't werk begonnen met mijn promotiecampagne voor de "Antwerp 10 miles". Een collega en ik hebben hier onze schouders onder gezet, en we gaan trachten een deel van de bende te laten bewegen. We zijn toch met een dikke honderd man op de firma denk ik, waarvan bij ons weten een 5 tal die af en toe een loopschoen aantrekt, en een 3 tal hevige (ex) (marathon) lopers. (ik zit bij de eerste groep). We krijgen heel goede support van't management; dus we zijn al volop bezig met het ontwerp van een T-shirt en de randaccomodatie. We hopen toch op een 20 tal lopers! Wel altijd grappig de reakties die je krijgt op zo'n mailing: "Gij wilt mij dood zeker!!??" "Krijgen we daar nen extra dag verlof voor?" "Kunnen ze dat niet onder de uren doen?" "Gaat gij mij reanimeren als ik neer val?" "Ik kan die dag niet. Mijn nonkel wordt dan begraven..." "Waarom geen kroegentocht?" Maar ook positieve reakties: "Afwel Frank, ik ga dat proberen...!!" "Goed initiatief, Frank. Dat was nu net het duwtje dat ik nodig had om te beginnen lopen. Vanavond begin ik!!". We zijn eens benieuwd. Zelfs "de groten baas" is bijna overtuigd om mee te doen!

Van't weekend gaan we nog eens lopen denk ik. Het weekend is sowieso al een uurtje langer, en ik heb er dan nog een dagje aan vastgeplakt.

07:15 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

18-10-08

Wat een week...

Thanks
Dank U voor de vele reakties op mijn Eindhoven avontuur. Altijd heel leuk natuurlijk.

Maandag had ik een dagje vrij genomen om de beentjes en de rest van het lichaam een beetje te laten rusten. Edith was al heel vroeg de deur uit voor haar weekje Luxemburg, en ons gasten bracht ik met de auto naar school; zo konden ze wat langer uitslapen... Daarna had ik het kot voor mij alleen.

Ik kon de rust goed gebruiken. Ik had niet echt veel last van de beentjes, maar ik voelde mij zo ziek als nen hond. Keelpijn, hoestaanvallen, neus potdicht. Ik legde mij in de zetel met een grote kop koffie en met mijn laptop op mijn buik. Ik begon aan mijn verslag... Na een tijdje ging mijn GSM, alweer, maar dit keer was het de beltoon van Thomas? "Hè? Die zit toch op school?!" "Pap, ik ben onderweg naar't ziekenhuis. Ik heb mijn voet omgeslagen bij de turnles." Hij had zijn bomma gebeld. Dat vond ik eerlijk gezegd niet zo erg, want ik voelde me rot. Ik moest niet komen en hij zou me op de hoogte houden. Verdomme, wa nu weer. Na een dik uur een SMS. "Vt gbrkn. w8 op gips". Verdomme, hoe moest ik dat nu weer gaan organiseren... Kort na de middag kwam hij thuis met zijn krukken.

Ik had ondertussen een minutieus rampenplan opgesteld, waarin opvallend veel 'bomma' en 'oma' in voorkwam. Zelfs de maaltijden werden ingepland! (geen cracottes dus!). Het e-mailtje ging naar 'bomma' en 'oma', en Edith in Cc zodat ook zij op haar 2 oren kon slapen. Ik had ineens een rustigere week... Niet voor eten zorgen, geen baskettrainingen voor Thomas... Dat kwam goed uit, want na een werkdag met een ziek lichaam, kon ik mijn zeteltje 's avonds goed gebruiken.

Gisteren kwam Edith dan eindelijk terug. We zijn gered! Alle problemen zijn nu van de baan! Knipogen. Er is terug structuur in de chaos! Maandag mag Thomas terug naar de kliniek voor fotokes en zal dan waarschijnlijk een nieuwe gips krijgen.

Ondertussen is de verkoudheid al wat beter, maar heb nog steeds geen cm gelopen. Misschien van't weekend toch eens proberen.

08:52 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13-10-08

Wat vooraf ging aan de 2:10......

Een weekje na ons weekend Keulen, stond een weekendje Eindhoven op het agenda. Ons gasten vroegen al waar we volgend weekend zouden gaan slapen. Dus het weekend werd in detail gepland zodat ons gasten niet te veel “hinder” zouden ondervinden van onze afwezigheid. Edith haar broer zou Taxi spelen voor Matthijs zijn basketmatch, en wij zouden zelf Thomas nog wegbrengen zodat we aansluitend naar Eindhoven zouden kunnen vliegen.

Eindhoven kennen we al een beetje, dus al snel konden we ons autootje stallen voor het weekend. In de parkeergarage kwamen we Mario en Peggy al tegen, op het allereerste terrasje dat we passeerden in Eindhoven zat Katrien en Christ al!!! Even onze hersenen een beetje ge-finetuned op het West-Vloams zodat er toch een conversatie mogelijk was. Daarna inchecken en koffers op bed gegooid. We hadden een berg bagage bij. Deze keer niet alleen een berg voor Edith, maar ook de bagage van Tinne en Ilse, die met de fiets zouden toekomen.

“Gaan we even wandelen?” vroeg Edith. Ik kende de bedoeling al want ze was al meermaals aan een etalage blijven plakken. Ietwat later slenterden we van raam naar raam. Ik was opvallen snel vermoeid en was content dat ik me af en toe in een zeteltje kon vlijen terwijl Edith alle rekken in de winkel inspecteerde. Een tijde en een aantal shopping bags later had ik er genoeg van. “Ga jij maar alleen voort, ik ga even naar de kamer, op’t bed liggen.” Ik was zo moe. Er zat iets niet goed. Wat later lag ik in een diepe slaap. Tot mijn irriterende berichtentoon me wekte. “Zit nog even op een terras met Katrien”. “OK” stuurde ik terug. “Kom jij ook?” “OK”. Voor het hotel stonden de amazones Tinne en Ilse. Ze waren net toegekomen met hun stalen ros. Vlug de dames aan hun bagage geholpen en dan op zoek naar “het terrasje aan de kerk”. Begint maar te zoeken! Het viel goed mee. Ik kon al snel aanschuiven bij het gezellige gezelschap. Katrien x 2, Jan x 2, Herman x 2 en nu ook Edith x 2. Bij elke bestelling KOFFIES, kwam er een klein plateautje met Amarettotjes… Die dingen verzachtten mijn toch al iets ruwere keel. Het begon al serieus frisser te worden en voelde me nog steeds niet optimaal…

Aan de bar van het Hotel hing Gert. Met een groot glas wijn! (zoals beloofd). Hij was er nog steeds niet uit of hij een Halve of een Hele Marathon zou lopen. Als je zo maar kan kiezen… Hij zou zich ten dienste stellen van iemand die hulp nodig had! Lief hè!

Een zaaltje in het hotel was helemaal voor de bloggers gereserveerd. Een mooi buffet, maar te weinig zitplaatsen. Mondjesmaat werden er extra tafels aangevoerd tot uiteindelijk iedereen van het lekker buffet kon genieten. Het was gezellig. Heel veel gegeten… Ik was moe. Gelukkig lagen we op tijd in ons bedje.

’s Morgens op tijd uit de veren. Snel een blik door het raam en constateerde dat de straat wat natjes was. Mmm dat is niet slecht. Aan’t ontbijt at ik alles wat ik lekker vond. Niet de echte lopermentaliteit, maar wel de Homer way-of-life. De warme koffie verzachtte te branderige keel… Dat zat daar niet echt goed…

Voor het hotel verzamelde al een groepje bloggers en samen wandelden we naar het webloglopersmeetingpoint voor de parkeergarage. Het was al lekker druk. Er werd wat zenuwachtig gegoocheld met tijden. Voor het goede doel werden onze T-shirts bestikkerd en bedekt  met T-shirts van “STICHTING HOOGVLIEGERS” Wat later zwermde de “familie” terug uiteen. Een deel naar de start, een deel naar supportersplaatsen. Ik ging terug naar’t hotel en… legde mij op mijn bedje… Koud en alweer moe… Een uurtje later al in volledige “battle dress” post gevat voor’t hotel om de eerste Marathonlopers te zien passeren. Ik was precies “nen echte” met mijn drankgordel met de nodige flesjes en gellekes. Een aantal minuutjes (eigenlijk wel veel minuutjes) na de Keniaantjes kwam ons rode leger eraan. Maar toen waren Harmsie, Christophe en Marc al gepasseerd…

Nu was het aan ons… We begaven ons naar de parkeergarage voor de 2e verzameling. De toestand van de keel viel goed mee, maar ik was ondertussen al toe aan mijn minstens 10e toiletbezoek. Ik vind het toch geen goed idee om voor een wedstrijd 1,5 liter water te drinken!!! Na de meeting begaven we ons naar VAK C. Daar mochten we nog een half uur wachten. Mijn hartslag was verschrikkelijk hoog… Er zat iets niet goed… Tot overmaat van ramp was de zon doorgebroken. De temperatuur schoot de hoogte in. Dat is nu net waar ik niet op zat te wachten!!!

Het startschot, denk ik, want de massa kwam in beweging. Ik was al moe toen we een paar honderd meter verder over de startmatten kwamen. De startknop van de Garmin ingedrukt en wijllie weg… De supporters hingen in dikke rijen aan de dranghekken. Schitterend. De bijenkorf voorbij kwam er aan een eerste helling. Hola, zoiets hoeft niet te vaak… Maar ik liep verder, met de stralende Elasti aan mijn zijde. Zij moest en zou mij hier doorsleuren. Het liep vlotjes. Het publiek was hilarisch! Ik denk niet dat er naast heel dat parcours een strook van 100 m was waar geen supporters stonden. Ze stonden overal. Dit is echt speciaal. De bandjes speelden de ziel uit hun lijf, en veel bewoners hadden hun hele living op straat gesleurd om het gebeuren live, vanuit hun zetel gade te slaan. Telkens we een bandje passeerde maakte ik wat energie vrij om mijn duim in de lucht te steken!

De bevoorradingstentjes volgden mekaar snel op. “Loop jij maar door, ik haal drinken!” En inderdaad, wat later dook Elasti weer op met bekertjes, sponsen, … Die sponsen had ik echt nodig!!! Die brachten wat verkoeling onder die warme zon, en aan mijn koortserig lichaam!! De keel voelde ik toen niet meer.

Na enkele kilometers staken de pacers van de 2 h ons voorbij. Even trachtte ik aan te pikken, maar dat was zinloos. Ik had mijn eigen haas. Doordat ik aan de bevoorradingsposten niet moest stoppen, speelden we even haasje over met deze groep, maar even verder waren ze dan toch weg… Even verder werden we ingehaald door de pacers van 1:59:30!! Begrijpe wie begrijpen kan!!??

Het begon al zwaarder te worden. Edith had dat in de mot. Ze toverde een eerst squeezy tevoorschijn. Deze reikte ze me aan 100 M voor de bevoorrading. Ik spuit dat ding leeg, de helft in mijn mond, de helft over mijn handen en over mijn benen… Verdomme!!! Gelukkig waren er de sponzen!! En we gingen verder. Manne wat was het warm. Het volgende blauw, oranje gestreepte tentje kwam in het vizier. “Loop maar door, ik zal…” “Niks doorlopen!!!” blafte ik terug. “Ik wil ook wel eens stoppen!” Drinken, een voorraad sponzen en dan weer verder. Met de regelmaat van de klok schoot Edith vooruit om actiefoto’s van mij te nemen. Dat deed ze er ook nog eens bij!!

Naarmate de kilometerstand op mijn Garmin verhoogde, kreeg ik het zwaarder, maar dat is logisch zeker? Edith bleef me gellekes en druivensuiker aanreiken. Tof he!! Ik was blij dat ik het parcours al kende van vorig jaar toen ik Elasti begeleidde. Zo wist ik ongeveer wat me nog te doen stond. Rond km 15 kwam ik in “aanvaring” met een fietser! Een dame wilde nog snel voor mijn neus oversteken, maar iemand van de Marathon Crew hield haar nog tegen. Ze ging terug iets achteruit. Net niet ver genoeg zodat ik haar wiel tegen mijn been kreeg. Het gekke is dat ik het zelf zag aankomen, maar ik had niet de kracht om nog opzij te springen. Even een krampje, maar we gingen door… Ik hoorde de dame achter me zich nog voluit excuseren. ’t Is U vergeven mevrouw!

KM 18 of 19…? Ik begon de finish te voelen. De rijen supporters werden dikker. Ik begon de finish te ruiken. Ik probeerde een tandje bij te steken. Dat lukte niet echt meer, maar ik vertraagde ook niet meer! Een kleine 2 km voor de finish ging in bijna tegen de grond. Ik misstapte mij aan een vluchtheuvel die ik niet zag aankomen. Ik moest de gekste stappen en sprongen maken om me recht te houden. Spektakel voor het publiek met de nodige “Aaah’s” en “Oooh’s”. Een stevige pijnscheut in de knieholte. Dat kon er nog wel bij.

De sponsen bleven de beste vriend van mijn koortserig lichaam; en Elasti natuurlijk ook!” Ik probeerde nog alle registers open te trekken, maar die bleken al volledig open te staan. “Achter deze bocht zie je de finishboog” riep Elasti me toe. “Ah, is het die daar?” “Ik denk het wel… Ah nee, toch niet, het is nog wat verder”. Het kon me allemaal niet meer schelen. Ik moest gewoon nog rechtdoor komen. Daar kwam de verlossing. De finish mat. Ik was zelfs nog helder genoeg om mijn Garmin af te duwen op 2:10. Dan nog even uitstappen. Daar brak dan de hoestbui uit. Mijn keel werd gemarteld. De medaille verzachtte de pijn. Mensen, geen haar op mijn hoofd die er op dat moment even aan zou denken om die zelfde toer nog een 2e keer te doen!!! “MARATHONLOPERS, JULLIE ZIJN HELDEN!!!!”.

Aan de parkeergarage vonden we enkele bloggers terug. Iedereen had weer schitterend gepresteerd. Mario straalde. Een groot deel van onze resultaten is zijn verdienste! Dank U Mario.

De wandeling naar het hotel verliep zonder problemen. De benen waren duidelijk niet kapot. De rest van het lichaam was een beetje ziekskes. Na een goede verfrissing in het hotel, konden we huiswaarts keren, naar onze schaapjes.

De eerste Halve is dus een feit. “Bedankt schat, voor het geduld en opoffering”. Zij liep bijna het hele traject met bekertjes en sponzen in haar handen zodat ik steeds, alles wat ik eventueel nodig zou kunnen hebben, bij de hand had. Vandaag heb ik een dagje vrij. De keel heeft blijkbaar een oorlog meegemaakt, maar ik kan rustig in de zetel uitzieken, terwijl Edith alweer de nodige kilometers moet afleggen richting Luxemburg.

Zet de cracottes maar klaar!

SFEERBEELDEN.

 Halve Eindhoven

 

09:45 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |

12-10-08

Halve Marathon debuut in Eindhoven

Nu even geen verslagje... Rush hour in Casa Simpsons... Elasti vertrekt voor een weekje naar Luxemburg.

Mijn tijd: 2:10h

Morgen (verlof) dus verslagje en veel foto's. Nu de prikkeldraad in de keel even verzorgen.

 

 

20:07 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

08-10-08

Eindhoven! Be ready for Homer!!

simpsons0023Iedereen lijkt ‘klaar’ te zijn voor Eindhoven… Wat wil dat zeggen?

Moet ik al kriebels voelen? Die voel ik (nog) niet.

Moet ik nu nog meer Pasta eten? Dat eten we altijd al zo veel.

Moet ik nu ook pannenkoeken en wafels eten? Dat vind ik niet erg…

Moet ik nu morgen nog eens gaan lopen? Dat was ik wel van plan.

Hoever? Dat hangt van de goesting van het moment af.

Moet ik vrijdag nog lopen? Dat doe ik nooit graag.

Zaterdag? Zeker niet, geen tijd… basket matchen en naar Eindhoven rijden.

Moet ik zaterdagavond bij de webloglopersdinner water drinken? Vergeet het!!

Mijn haas, Elasti, vraagt me welk tempo ik wil lopen. Hoe kan ik dat nu al weten?!

Elasti kocht van die “Squeezy’s” voor mij. Nooit eerder gebruikt! Dus deze week toch eens meegepakt tijdens mijn 15 km loopje. Al lopend getest. Een beetje gel in mijn mond en de rest op mijn handen. De rest van mijn loopje vocht ik met mijn “plakkepollen”. Handen gespoeld met mijn flesjes water. Daarna geen drinken meer…

Ben ik er klaar voor? Ja zekers, maar dan op zijn Homers!

 

22:54 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

05-10-08

Marathon Keulen ... of hoe een supporter lijden kan...

Zaterdag kort na de middag trokken we gepakt en gezakt richting Keulen. Tripje van 220 km. We reden in de stralende zon... "Hadden ze geen regen voorspeld?". SMSjes vlogen door de ether. Mario was al in Keulen, Gert was onderweg naar't hotel, wij van't zelfde. Vlug inchecken. SMSsen, bellen, ... koffers in de kamer gooien en dan naar de Marathon Expo. Nummers afhalen. Aan de receptie raadden ze ons aan de U-bahn te nemen... In Belgie nemen we nooit een tram, in Keulen wel... Inderdaad blij dat we niet te voet gegaan waren. Daarna nog een kilometertje stappen naar de expo. Groot, en veel loopspullen... Weer bellen, SMSsen... Hoe vonden mensen mekaar voor het GSM-tijdperk? Even later verschenen Gert en Ria. Nog wat later Mario. Nummertjes verzameld, nog even rondsnollen en dan terug een wandeling naar de U-bahn. Onderweg werden plannen gesmeed om samen te eten.

Even na 7 uur hingen we aan de bar van ons hotel: Gert & Ria, Philippe & An, Mario & Peggy en the kids, en wij ook... De Marathon lopers dronken water, de andere iets anders... KnipogenHet gezellig samenzijn werd door de kok(?) of door het personeel(?) zo lang mogelijk gerokken...Onbeslist. En dan onder de wol.

Vanmorgen, direct door het raam gekeken. 't was droog! Yes!! Ook niet te veel wind. Yes!! Direct het goede nieuws aan Elasti gemeld. Voor mij een uitgebreid ontbijt. Voor Elasti iets minder. Daarna met de U-bahn naar het hotel van Gert & Philippe en dan naar de start. SMSjes naar Ruth & Julie, maar mekaar vinden was niet simpel. Ondertussen regende het al wat en er was koude wind. Echt herfstweer. De massa zorgde voor ietwat beschutting maar toch. Er werd gestart in verschillende zwermen... Manne 't was koud. De bruggen over de Rhein waren een ware foltering voor supporter en fototoestel... Doorstappen naar strategische punten waar ik de lopers zoveel mogelijk kon zien. Op het plannetje lijkt het allemaal zo simpel. Dit bleek echter niet het geval te zijn... Ik was ondertussen al goed doorweekt... Koud.

Op het 12 km punt was ik te vroeg of te laat? Das altijd zo moeilijk he... Zijn ze al voorbij? Of nog niet? Even wachten, en dan toch maar naar het 19 km punt gestapt. Na een kwartiertje verscheen Mario, iet later Gert, dan Philippe en een tijd later ons Dithje!! Glimlach tot achter haar oren! Dat zat goed. Daarna nog een beetje rondgestapt. Een beetje genoten van de tropische ritmes, in de gietende regen. Die groepjes wisten wat ambiance maken was...

Daarna terug naar richting finish gestapt. Regen, wind, koud. Een strategisch plaatsje gezocht. De Webloglopers kwamen in dezelfde volgorde over de finish. Resultaten? Die vind je wel bij hen. Elasti is dolgelukkig; dat zegt genoeg zeker... Nog even langs de Expo en dan zo rap mogelijk terug naar het hotel. We hadden ondertussen telefoongekregen dat ze met Thomas onderweg waren naar de Spoed. Hij had een elleboog in zijn gezicht gehad tijdens den basket... Toch moesten we nog een dikke 200 km rijden... Hij was in goede handen van de bomma! Dank U bomma!! Het bleek allemaal nogal mee te vallen. Nen blauwe voorgevel!!! Kei ruig!!

In de auto stond de verwarming op 27°. Ik begon dan toch te smelten...

Even een extra info... Ik had mijn Garmin aangedaan tijdens mijn supportertochtje... Van Start tot Finish heb ik 14,9 km gewandeld. Als training kan dat tellen...

Voor de liefhebbers hier nog wat sfeerbeelden...

21:39 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |