14-09-08

Doorgaan, doorgaan, tot je niet meer op je benen kan staan...

Dank bloggertjes voor de verjaardagsfelicitaties... 42... Ik schat dat we ongeveer in de helft zijn... Gisteren stond er niks speciaals op het programma. Eerst een lekker ontbijt, en na de middag zijn we gezellig naar Antwepen gereden om te gaan shoppen. De gasten hadden dringend weer een nieuwe "coole" garderobe nodig. Niet moeilijk te vinden die winkels. Als de muziek loei hard staat kan je er bijna zeker van zijn dat we daar binnen moesten. Bijna zeker, want ze moesten ook nog de juiste merken aanbieden... Terwijl ons gasten zich 38 keer voor de spiegel ronddraaiden, sloeg ik alles gade vanuit een zeteltje... Het dagje shoppen werd afgesloten met een etentje.

Vanmorgen moest Edith tennissen. Ondertussen moest Thomas basketten en ik mocht tappen, samen met Matthijs. Dat tappen is niet erg, maar al die mensen die ineens goesting hebben voor nen hot dog, croque monsieur... dat haat ik... maar ja, het brengt goed geld in kas.

Na de middag moest Edith haar 25er nog afhandelen.  Ze vroeg ik haar niet wilde vergezellen. Ik zag het eigenlijk wel zitten. Direct na den basket iets gegeten, een bordje soep, en samen ribbedebie. Alle 2 met een Ipod, dus lekker assosiaal. Ik had van die in-ear earphone gekocht. Vreselijk. Je hoort dus niks van de omgeving, zelfs als je de muziek zacht zet. Maar ja, we waren met 2 dus Edith mocht de fietsers in't oog houden. Eerst liepen we richting St Lenaarts, daar gingen we op de dijk naast de vaart en gingen dan helemaal tot in St Job. Ik had reeds gemerkt dat we in die richting liepen, dat we dan heel de tijd de wind van achter zouden hebben.

Het liep vlot, niet te veel fietsers, in het zonnetje. Het was wel warm onder mijn zwarte "Mission Impossible" petje. Na St Lenaarts passeerden we Brecht, dan richting St Job. Op mijn Ipod speelde zo'n ellelange loopmix. Het asvalt passeerde onder mijn voeten. Plots was er iets... Na 8,4 km. Het strakke asvalt werd plots golvend. De muziek in mijn Ipod klok zoals een transistorradiotje in een leeg sportpaleis. Het licht ging uit. Ik viel flauw... In de netels natuurlijk. Het volgende moment werd ik dooreengeschut door een engel... In de hemel? Neen, het was Elasti. Blijkbaar een beetje in paniek... Ik stond op, at wat druivensuiker en wou verder gaan. Elasti wou terug gaan. Ik niet. We gingen verder. Aan het zelfde tempo.

In St Job was het kermis. We moesten even wandelen tussen de hamburger - hotdog - snoepkramen, ... jakkes... Iets verder konden we ons loopje verder zetten. Nu was de wind van voor, maar de bomen boden toch goede bescherming. Edith hield me gans de tijd met argusogen in de gaten... Ik voelde geen problemen; buiten de normale vermoeidheid denk ik. Voor mij waren het 22,5 zalig kilometers. Voor Edith iets minder denk ik...

Thuis direct de garmingegevens gedownload en het bewuste moment opgesnort. Niet speciaals te merken. Op het bewuste moment is plots mijn hartslag even heel laag gegaan, maar ja, waardoor komt die meeting... Misschien door de val een slecht contact met de borstband? We hebben het overleefd! Sport is gezond! Volgende keer toch iets meer eten....

20080914

17:54 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

Commentaren

zeg, lopen tot ge der bij neervalt, staat dat ook in dat schema ? Nee toch zeker ? Allee, zorg maar goed voor uzelven he (wedden dat je de voorbije week teveel cracotten at ?)

Gepost door: jogginggirl | 14-09-08

piekmoment Bij mij was de hartslag een superpiek moment op 8.4 km, terwijl ik stil stond !!! Het was wel even schrikken !!!

Gepost door: Edith | 14-09-08

jawadde Frank, zomaar flauwvallen bij het lopen! Gelukkig was Elasti erbij! Dat is nu wel de reden dat ik zo'n lange duurloop (+12km) nooit op een nuchtere maag doe (ook al schrijft m'n schema vetloopje voor). Ik krijg makkelijk bloedsuikervallen en dan is flauwvallen wel eens een mogelijkheid. Dan eet ik liever iets op voorhand en is het geen vetloop (voor en tijdens een marathon eet je tenslotte ook...).

Gepost door: Ruthje | 14-09-08

oef Zeg, is me dat even schrikken. Gelukkig dat elasti erbij was! Nu goed rusten en volgende keer meer eten he. En vertroetel Edith nu maar een beetje om te bekomen van de schrik!

Gepost door: Julie | 14-09-08

Dat is wel efkes schrikken.
De winkels van zaterdag, laat me raden: Men at work, Jack&Jones, de winkelgalerij bijna aan het station met nog eens een Men at Wrok, Het Paleis.

Gepost door: Gert | 14-09-08

Beter laat dan nooit. Van mij ook nog een hele gelukkige verjaardag gewenst!
En als je ons Elastimam nog eens wil laten verschieten, roep in het vervolg dan maar gewoon "boe!". Dat zal wel volstaan!
Pas goed op jezelf.

Gepost door: Sandy | 14-09-08

Miljaar dat is om te schrikken !!! wil jij niet "te scherp"worden ? wees maar voorzichtig hoor ,nog sjans dat er "Angels" bestaan

Gepost door: Katrien | 15-09-08

Inderdaad schrikken geblazen en gelukkig goed afgelopen.
GRoet Rinus.

Gepost door: Rinus | 15-09-08

Gelukkig had je een engel die meeliep. Toch opletten als je last hebt om met een lege maag te lopen.

Gepost door: yves | 16-09-08

Waarschijnlijk was je blij dat Elasti terug thuis was, maar moet je daarom zomaar ergens in de kant gaan liggen om haar dat duidelijk te maken.
Algoed dat je druivesuiker bijhad.

Gepost door: Marc | 16-09-08

Hopelijk blijft het bij die ene keer. Of was het misschien expres voor dat engeltje?

Gepost door: cremke | 17-09-08

amaai Daar moet je toch mee oppassen zenne,steeds een gelleke of reep bij,vanaf nu,ik ook,had juist een verschrikkelijk artikkeltje gelezen van een loopster met uitdroging en de schade dat dat meiske heeft,is wel iets anders,maar leert ons toch om allert te blijven,pfff jij laat een mens schrikken!!!!!

Gepost door: patrick aerts | 17-09-08

Zo'n aftand en bijna niets in de maag ? ge zijt geen twintig meer hé ventje ;-)

Gepost door: Jetty | 17-09-08

Gene kattepis Straffe dingens alleszins. Inderdaad, opletten toch ! En voelde je je niet moe na de training ?

Gepost door: Dirk | 17-09-08

herkenbaar Sinds ik loop heb ik dat nu en dan. Nu ben ik al een paar maand 'zonder', maar het is al overal gebeurd. Nu voel ik het gelukkig al een paar seconden op voorhand aankomen. Maar in 't begin was het gewoon 'pats boem'. Sportarts heeft al alles gecontroleerd, geen idee. Ik hoop voor jou dat het bij die ene keer blijft, anders word je wel wat bang iedere keer je hoofd wat lichter wordt... Ik ben al blij dat ik het nu 'herken'.

Gepost door: Kaat | 21-09-08

De commentaren zijn gesloten.