30-08-08

Home(r) Alone

Home aloneMaandag werd een lopeloze dag. Dinsdag mocht ik alweer alleen opstaan om te gaan werken. Elasti had heel de week verlof en zou naar De Haan vertrekken met ons gasten voor 3 dagen!! Daar vond zouden de ladies met een GoCar een toertje gaan fietsen. Een 4PK'tje. 's Avonds kwam ik in een leeg huis! Yeehaa! Ik was baas. Ik plofte in de zetel en deed niks... Af en toe de laptop op mijn buik en dan weer TV kijken... Dat wisselde ik af tot mijn laptop te veel begon te bibberen door mijn grollende maag... Eten... Oeps. Ik nam "ons kookboek" erbij en bladerde door al dat lekkers... Wat zou ik maken... Het werd een spiegel-eike met een boterham... Onbeslist.

Woensdag ochtend. Voor mij alleen koffie maken? Da's niet de moeite. Naar de bakker gaan? Ook niet. Gewapend met een appel en een pak crakottes vertrok ik naar't werk. Na't werk recht naar de Quick... Mmmm. En dan naar een leeg huis... Hm. Al niet meer zo leuk. Ik plofte in de zetel, en deed weer niks. Liggen. Laptop. ... Lopen? Geen Zin.

Donderdag? Geen koffie. Pak Cracottes en een banaan (voor de afwisseling). In de namiddag kreeg ik het goede nieuws dat ons huis weer was gevuld met leven Lachen. Er wachtte mij een heerlijke maaltijd: pasta met spinazie en pangasiusfilet! Heerlijk! Lopen? Ging niet meer...

Vrijdag? Het huis vol leven sliep nog. Geen koffie. Pak Cracottes en een appel. De rest heeft verlof! Zij kunnen naar de bakker gaan. Het werd een lange werkdag. Op't werk had iemand een aantal weken geleden het lumineuze idee om de 'tapis plein' (voor de Nederlanders: kamerbreed tapijt) te laten vervangen van't weekend en volgend weekend. Dat wil zeggen dat we vrijdag zo maar even 25 werkplekken moesten verhuizen. Kasten sleuren, buro's demonteren, ... Voor ons het ideale moment om kilometers ongebruikte netwerkkabels, printerkabels, telefonie bedrading te verwijderen. Een klote job, maar het zal zo'n mooie opruiming zijn nadien... Om 21h was het gedaan, daarna nog een pintje gaan pakken. Zondag mogen we alles terug gaan opbouwen... En volgend weekend de andere 24 werkplekken... Lopen? Uiteraard niet!

Dat wil zeggen dat er deze week nog geen cm gelopen werd!

Zaterdag, vroeg uit de veren! Lopen! Het huis vol leven sliep uiteraard nog. Loopoutfit aan, muziekje op, flesje water en weg ermee. Zalig weer. De dauw hing nog boven de velden! Je kon ruiken dat het mooi weer ging worden. Geen spriet wind. Of toch een piep klein beetje. Geen andere loop(zotten). Wel fiets(zotten). Na 11,5 km was ik terug thuis. Het viel goed mee. Ondertussen was de rest wakker. Daarna ging Elasti lopen. Ik reed 13 km mee met de fiets. Straks mogen we gaan basketsupporteren...

Morgenvroeg nog een toertje lopen en dan burokes opbouwen!

 

13:12 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

24-08-08

Basket, feesten en lopen...

Het snipperdagje van vrijdag had een rustige verlofdag moeten worden zonder wilde plannen. Het enige dat echt nodig was, was een bezoekje aan het containerpark om de aanhangwagen met snoeiafval, die hier al een paar weken stond, te gaan leegmaken. Vermits de aanhangwagen nog niet vol was, begonnen we wat extra rommel bijeen te zoeken. Uiteindelijk werd het een groot rommelproject! De garage, de berging, het tuinhuis werden stevig onder handen genomen. We gingen er met 'de groffe borstel door'. Zoveel rommel, en zoveel plaats nu! Een supper rotklus, maar nadien ben je zo content!

Brooks addiction 8Na de middag even naar de plaatselijke loopwinkel, TOP-RUNNING, geweest. Mijn Asics hadden dik 700 km op de teller staan. Beter nu andere kopen, ipv in Eindhoven met versleten of splinternieuwe schoenen te staan. Dit keer viel de keuze op Brooks Addiction. Ze voelden goed aan... meer valt daar momenteel nog niet over te zeggen... 's Avonds was er een loopwedstrijd in Lichtaart. Elsti, Mario en Peggy zouden deelnemen. Het kwam organisatorisch een beetje moeilijk uit, gezien Thomas nog moest gaan trainen. Edith dropte Thomas bij de sporthal onderweg naar Lichtaart, zodat ik ondertussen hier mijn kilometertjes kon lopen. 7 km in de regen.

Zaterdag had Thomas een baskettornooi op het programma staan. Heel de dag in zo'n muffe cantine zagen we niet zitten. Edith nam de voormiddagmatch voor haar rekening, ik de namiddagmatch. Probleem was dat die gasten alle matchen daar wonnen zodat er ook nog een finale bijkwam om 15:00h. Die hebben ze dan ook nog eens gewonnen. Een mooi seizoensbegin! Daarna recht de douche in voor wat restauratiewerken, wat gisterenavond stond er een gouden bruiloft of het programma van een nonkel. Het was een supergezellig weerzien met een 60 tal nonkels, tantes, neven en nichten in een top restaurant hier in de buurt. Fantastisch lekker gegeten en gedronken! Ik leef mee met hen die de rekening mochten betalen... We waren net op tijd thuis voor de Olympische Marathon. De finisch heb ik vanmorgen in het Olympische nieuws  moeten zien...

Vandaag in de namiddag, na Matthijs zijn baskettraining, een toertje gaan lopen met Elasti. Op haar programma stond 15 km. Bij mij 12. We vertrokken samen. Het begin was wat moeilijk. Er stond een stevige wind. We liepen op voor ons vrij onbekend terrein. Verandering van route doet lopen nietwaar. Na 8 km splitsen onze wegen. Ik links, Edith Rechts. Ik was thuis na 11 km (iets te weinig dus), Edith na 15 km.

Het weekend zit er weer op...

20:17 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

21-08-08

Weekoverzichtje

FACEBOOKBloggen. Het komt er niet veel van de laatste tijd. Zo weinig vrije tijd... Lopen, taxi spelen (basket seizoen is terug begonnen), bloggen, en FACEBOOK slorpt meer en meer tijd op. Er is reeds een heuse WEBLOGLOPERSCOMMUNITY ontstaan op Facebook. Kaat nam zelfs het initiatief om een (zelfhulp)groep van de WEBLOGLOPERS op te richten..;-)

Maar er wordt nog gelopen. Zondagochtend op tijd uit de veren. Even Olympische spelen kijken en dan gaan lopen. Om 9 uur. Een toerke van een dikke 7 km. Caloriekes verbranden. 's Avonds bij het laatste verjaardagsfeestje van Matthijs kwamen die Caloriekes er terug bij in het tienvoud. Pfff. We waren echt verkeerd bezig...

Maandag avond regende het... Toen de bui voorbij was, terug de loopschoenekes aan voor een toertje. Het was al half negen. Veel langer moet je tegenwoordig niet wachten om niet in het donker te lopen. Na 2 km was de volgende bui daar. Even een hevige sortbui. Kletsnat, en ineens ging het alweer veel vlotter. Na 5 km kon ik thuis uitlekken.

Dinsdag mocht ik dus taxi spelen terwijl Edith kilometerkes aan't malen was.

Woensdag stond ik klaar om Matthijs van de training te gaan halen. Ik had loopoutfit aan zodat ik daarna direct kon gaan lopen. Edith belde: "Ik ben onderweg, ben binnen 5 minuten thuis. Ik zal U thuis oppikken zodat ge van den basket naar huis kunt lopen." Schitternd idee.  Zo nog eens een ander loopparcours. Een tripje van 8 km. Op 46:50 min was ik thuis. Het liep vlot.

Vandaag lopen we niet. Morgen snipperdagje genomen. Dus we zullen wel eens lopen morgen. Edith loopt in Lichtaart. Ik weet het nog niet... Baskettrainingen...

Het weekend is begonnen!!

22:10 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-08-08

Lang leve het lange weekend.

Gisteren lukte het lopen absoluut niet. Een mens zou er depressief van worden. Het verjaardagsfeestje gisterenavond verdreef alle sombere loopgedachten. Edith had weer eten voorzien voor 100 man terwijl het een feestje in beperkte kring was. De champagne was uiteraard weer van de partij. Daarna was het lekker tafelen en dan het veel te overvloedige dessertbuffet. Zelfs met de overschot kunnen we een groot deel van het hongerprobleem in de wereld oplossen...

Vanmorgen weer vroeg uit de veren. Het eten lag nog als een blok op mijn maag. Ik nestelde me rustig in de zetel bij de Olympische Spelen. Schitterend! Da's pas televisie. Als je begint te kijken kan je niet meer weg. Ik leefde in mijn loopoutfit mee met elke sport. Ook hier in huis zag ik ik de sporters passeren. Thomas ging om 9H tenissen. Ik lag zacht. Daarna vertrok Edith voor haar 16 km loopje. Ik lag nog steeds te liggen. Thomas kwam terug. Ik lag nog. Daarna stormde Edith binnen en vloog recht naar de badkamer de douche in. Ze kwam terug in tennisoutfit. Ik lag. Zij haastte zich naar de tennisclub. Ik lag...

Het was ondertussen middag, en waarschijnlijk weer veel te warm om te lopen. Toch moest er iets gebeuren. Ik maakte me verder klaar. Garmin speurde het heelal af op zoek naar de nodige satelieten terwijl ik mijn veters knoopte. Op de I-pod selecteerde ik de playlist met up-tempo nummers en iet later duwde ik de startknop in. Ik was op voorhand al overtuigd dat het niks zou worden. De muziek zweepte me op. Ik begon na te denken waar ik zou lopen. Voor ik het besefte was ik al 1 kilometer verder. Ik koos een route, in eigen gemeente, waar ik nog nooit gelopen had. Toch was het geen onbekend terrein. Met de fiets was ik daar al regelmatig geweest, maar nu ik het moest lopen, leken die lange rechte stukken wel extra lang.

16km

Af en toe laste ik een korte wandelpauze in zodat ik op't gemakske aan mijn drikfles kon tutteren. Ik liep altijd aan een snelheid van +/- 10 km/h, maar de wandelpauzes trokken de gemiddelde snelheid toch serieus naar beneden. Na een mooie rustige tocht van 16 km stond ik terug voor ons deur. Gem snelheid 9,1 km/h 1:45h. Het ging heeeel wat vlotter dan gisteren... Morgen nog een toertje vóór het volgende feestje, en dan zijn we weer klaar voor een nieuwe werkweek.

20:35 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-08-08

Feesten

Hoi! Ik ben er nog hoor...

Wat is er na het laatste postje nog gebeurd? Awel, na ons bezoekje aan Bornem is er niet meer geslapen. Olympische spelen gekeken en na de middag een loopje van 16 km op't gemakske. Na het korte nachtje zat er niet veel meer in dan een rustig loopje...

BirthdayZondag dan een toertje van 7,5 km met zwaren benen. Gevolg van het zaterdagloopje? De rest van de week was lopeloos. Ik wou wel, maar het kwam er nooit van. Woensdag werd Matthijs 17. 's Avonds iets feestelijker gegeten en gedronken, waarna er niet meer gelopen kon worden.

Vandaag dan toch nog eens de loopschoenen aangetrokken voor 7 km. Het was verschrikkelijk. Torenhoge hartslag en zweten als een paard. Het was veel te warm om een serieuze inspanning te leveren. Vanavond nog een verjaardagsfeestje voor de familie en zondag nog eens. Dan zal er wel genoeg gevierd zijn voor Matthijs zeker...

13:28 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-08-08

Weekend!!

Gisterenavond verjaardagsfeestje van ons nichtje. Eten, drinken, … wat had je anders verwacht. Rond half 12 waren we thuis. Thuis nog even Olympische Spelen gekeken en de route van de Dodentocht in Bornem van nabij bekeken. Op’t internet volgden we de prestaties van de bloggers. Wij lagen in de zetel, zij waren aan’t sporten… We doken onder de wol…

Om 3h sprong de wekker aan… Nee, dit maal hadden we geen taxi-dienst voor onze fuivende pubers, we zouden enkele bloggers gaan aanmoedigen en een hart onder de riem steken mocht dat nodig zijn. Ik veerde uit mijn bed. Computer aan, en opzoek naar de nummers 2714, 2717, 2135. Aha allemaal nog in de "running". Dan beginnen rekenen met afstanden, gemiddelde snelheden, tussenstops. Ondertussen was Zombie Elastie ook opgestaan. Ze had geen reden om vies te kijken naar mij want het was haar eigen idee om ’s nachts te gaan supporteren. "Bij de start hebben ze geen supporters nodig, en bij de finish zullen ze te euforisch en vermoeid zijn. Ze kunnen onze steun beter gebruiken ergens halverwege." We zouden of naar Merchtem (58 km punt) gaan of naar Buggenhout (66 km punt). De GPS vertelde ons dat we toch een 60 km te rijden hadden, dus opteerden we voor Buggenhout. Hoe moeten we 2 bloggertjes uit een massa van 9500 sportievelingen gaan vissen?

Nog snel een stevige kop koffie. Even toch wat verwarring; er werden geen doortochten meer doorgegeven op de website… De verwachte tijdstippen van doortocht waren al gepasseerd, en nog steeds geen tijdsregistratie bij Ruth en Julie… Zouden ze gestopt zijn? Of is er wat mis met de software? Bij koen waren nog wel doortochten… We wilden niet bellen, want het moest een verrassing blijven… We waagden het erop.

DodentochtOns Suzanne (GPS) en de Dodentochtsignalisatie brachten ons probleemloos naar de Parking van de sporthal in Buggenhout. Een 20 tal auto’s stonden daar al. Mensen lagen te slapen in de auto, andere begonnen een persoonlijk verzorgings centre op te zetten voor hun partner, … Eenzame lopers druppelden mondjesmaat binnen in de bevoorradingspost. Het was moeilijk rekenen voor ons. Gingen Ruth en Julie afwisselend 10 km lopen en 10 km stappen? Gingen ze lopen zo lang ze konden en dan stappen? We gingen er toch van uit dat we hen pas binnen een uurtje konden verwachten. 5 uur. Het was nog donker. Stil. 1000 sterren aan de hemel. Een beetje dauw boven de velden. Bij de bevoorrading hing een sfeertje van "we zijn er klaar voor, laat die 9500 man maar komen"

We besloten om tegen de richting in te stappen. Het was donker tussen de velden. Sommige lopers/stappers hadden verlichting bij, anderen moesten we horen naderen. (We gingen telkens netjes uit de weg!!). We zegden tegen iedereen een vriendelijk goede morgen. Sommige frisse, deden hetzelfde; andere gromden iets terug uit beleefdheid; andere stierven in stilte verder. We moesten voorkomen dat R&J ons in het duister zouden passeren zonder dat we het merkten. Telkens we een duo zagen naderen waren we heel alert. "Vals alarm". De opkomende zon duwde de duisternis geleidelijk weg. De silhouetten werden duidelijker. Gelaatstrekken werden zichtbaar. Oei oei oei, sommigen hadden duidelijk pijn…

Na een dikke kilometer stopten we even. Een aantal lopers passeerden ons. Plots zei Elast: "Daar! Dat zouden ze kunnen zijn". 2 huppelende veulentjes. De ene iets groter dan de andere. "Ja, ik denk het ook". Hoe meer ze naderden, hoe overtuigder we waren. Alle twee, een smile tot achter hun oren. Moe? Niks van te merken! Alsof ze met de auto tot daar gebracht waren!!!!! Het was een gezellige ontmoeting! We stapten mee naar Buggenhout. De dames hielden er een stevig tempo op na. Ik probeerde enkele foto’s te nemen, maar de schemering maakte het voor mijn toestelletje onmogelijk om een deftige foto te maken. De 2 spraakwatervallen gingen maar door. Buiten adem? Absoluut niet! R&J maakten hun keuze uit het bevoorradings-bufet, en stapten verder. We gingen nog even mee, maar namen toen afscheid.

We zochten even in de buurt naar een bakker… Niks te zien. "Zullen we nog even gaan kijken in Opdorp (de volgende doortocht)? Dan komen we misschien een bakker tegen." "Ja da’s goed". Om 6:30h waren we in Opdorp. De dames werden verwacht rond 6:50h. Iets later waren de stralende ladies weer daar. Vanop afstand zagen we ze op het buffet duiken. Even later was Julie in druk gesprek met iemand van de organisatie. Het ging duidelijk niet over het mooie weer… Julie knoopte haar veter los en verwijderde haar registratie chip. Ik stapte naar hen toe. "Wat gebeurt er?" "Ik stop" "Oei" " Achiel doet weer lastig". Oh nee. Ze zag er nog stralend uit. Uiterlijk geen sporen van vermoeidheid. De omstandigheden waren ideaal, zon, geen regen, geen wind, … en dan komt die "Achiel" weer eens even roet in het eten gooien. Julie nam het heel moedig op! Ze was, terecht, heel tevreden met haar geleverde prestatie: meer dan 70 km!!! Ruth ging verder! Ruth MOEST verder!! Julie leverde haar chip in, en nog geen 5 minuten later stond heel subtiel op de website " Deze wandelaar heeft opgegeven." Julie pleegde enkele telefoontjes en toen mocht ik haar naar Bornem voeren!! Yeehaa! Wie wacht er nu graag onder de "OPGEVERSVLAG" op een shuttle bus?! Toch nog weekend taxi chauffeur. Gezien Maarten nog even onderweg zou zijn besloten we even door te rijden Lippelo om Ruth nog even aan te moedigen. Kort na onze aankomst kwam Ruth aangelopen. Ik herhaal AANGELOPEN. Na 70 km besloot ze weer wat te lopen om haar spieren niet te veel af te laten koelen. Wie doet haar dat na?

Na een minuutje rust liep ze weer verder. Wij zetten onze trip naar Bornem verder. In Bornem zocht Julie de rode kruis post op. Wij keerden terug naar huis. Om 9 uur waren we terug… Direct computer op en de andere bloggers tracen…

Het was een gezellige nacht/ochtend. Die Dodentocht… Het heeft toch iets…

Proficiat aan alle deelnemers!!

 

14:32 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

07-08-08

Eind van de zomer?

Maandag, na de 21 km van Zondag, was het rustdag. Geen last gehad, maar rusten was interessanter.

Dinsdag was mama Homer jarig. Dus recht na't werk zijn we bij mijn ouders in de Tiramisu, aardbeivlaai, chocomousse, crème au beurre taart, chips, kaas, champagne, ... gedoken. Nadien had ik geen honger meer... vreemd...

gardeningWoensdag werd een tropische dag voorspeld. Dus een snipperdagje genomen. Er moest dringend gesnoeid worden in de tuin. Vanaf donderdag zou het immers slecht worden, zover ze konden zien. Dus woensdag op tijd uit de veren. 't Was al warm, maar om de beuk te snoeien moet ik een lange broek een lange mouwen aanhebben, want ik krijg altijd vreselijke jeuk. De ideale outfit op zo'n tropische dag... 4 uur aan een stuk heb ik gesnoeid... Matthijs ruimde het snoeiafval op. Wat heeft mij 6 jaar geleden toch bezield om 235 beukeplantjes te zetten voor hagen/tuinkamers...??? Maar het reslutaat mag weer gezien worden, en we kunnen er weer een paar maanden tegen...

Daarna snel naar de winkel om BBQ spullen te halen, en de BBQ aangestoken bij Elastimams aankomst. Zalig temperatuurtje, veel gegeten, vakantiegevoel!!!

Vandaag een zware meetingdag achter de rug. Ik werd bekogeld met vragen, "wat als... Wat gaat ge doen als... Hoe denk je dat op te lossen..." Blijven doordrammen. Ik ben meer van het principe: de kans is klein dat dat voorvalt, en we zoeken wel een oplossing wanneer het probleem zich stelt... (Dat klinkt als een bekende uitspraak...). Mijn kop stond op barsten. Koppijn!!!

Thuis direct de loopschoenen aan. Net toen ik kwam vertrekken kwam Elasti thuis. "Hoe ver gaat ge lopen?" "Kweet niet" "Mag ik al aan't eten beginnen" "Tuurlijk" "Wanneer zijt ge terug?" "Kweet niet" "Jammaar, 5, 10, 20, 40 km???" "Maximum 10 km, en als ik binnen 2 uur niet terug ben, mag je ongerust worden".

Ik hoopte dat de hoofdpijn tijdens het lopen zou wegtrekken... Vergeet het, in't begin regelmatig moeten stappen, want elke loopstap bonkte in mijn hoofd. Dreigende onweerswolken kwamen opzetten, spectaculair klank en lichtspel. Dat alles voor slechts een paar druppeltjes. Ik had er 4 km opzitten. Het dreigende onweer was wel de oorzaak van VEEEEL wind. Veel tegenwind! Er kwam al iets meer regen. De hoofdpijn trok weg... Het ging vlot. Kilometers asfalt schoven onder mijn voeten. Na 8 km was het al serieus blaaskes aan't regenen. Nog 2. Uiteindelijk was ik na 10,18 km thuis, in 1:03h. Kletsnat.

DODENTOCHTSTAPPERS! VEEL SUCCES!!!!

22:29 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-08-08

Update

Hoe is het met Homer gesteld? Rustig, stillekes, moe. Het mooie weer van de voorbije dagen eisten zo een beetje hun tol. Laat opblijven, vroeg opstaan, verlof van ons gasten. Een mens wordt er zo moe van. En dan nog lopen; daar word je nog moeder van.

Alleen woensdagavond laat even gaan lopen. 7,5 km. Zalig. 't Werd al donker, en dan nog met donkere kledij viel ik niet echt op voor de auto's. Dus regelmatig in de kant gedoken. Vrijdag wou ik wel gaan lopen, maar geen zin. Gisteren wou ik ook wel, maar ik had me even verdiept in de wereld van Microsoft Access, en dat slorpte zowat heel de dag op. Toen de long integer, relations, queries en reports zowat mijn oren uitkwamen, was het tijd voor een BBQ bij mijn schoonouders. Heel de familie was present, en hebben nog eens geschranst zoals in het pré-Homer-starts-to-run tijdperk. Ik voelde me echt ongemakkelijk. Da's niet goed hé!!

Vanmorgen moest en zou ik absoluut gaan lopen. Edith raadpleegde haar en mijn schema om te zien wat Mario in petto had. Edith moest 15 km lopen, ikke 18!!!??? Hoe kan da nu. Pfff Edith is een watje. Mario vroeg 18 km, hij zou ze krijgen.

Ik maakte me klaar zoals dat moet voor die afstand. Drank, extra T-shirtje, extra schoenen, handdoek, extra fles water, Ipod, tepeltjes insmeren, Garmin opgeladen, ... Alles in de auto gekieperd. Ik mis iets... wat...??? Ah, borstband vergeten. Oef, stel U voor dat ik helemaal moest terug komen... Ik vertrok naar't Peerdsbos. 19°C licht bewolkt... meer moet dat niet zijn. Ik parkeerde de wagen, zet de Garmin aan en... niks... leeg scherm. Nogmaals en nogmaals... alle knopjes tegelijk... niks. Knopjescombinaties... niks. Verdomme! 18 km zonder Garmin... Terug naar huis. Bijna thuis zag ik Edith aankomen. Thuis even GOOGELEN "Garmin Forerunner 305 reset" -> Press "mode" + "reset" daarna "power". Verdomme zowat de enige combinatie die ik niet geprobeerd heb. Het vertrouwde opstartbiepje was er weer. Terug naar't Peersbos...

running in the rainIk vertrok. Alles deed pijn, en snelheid was nog lager dan anders. Ik beet op mijn tanden. Na 750m zag ik het al niet meer zitten. Moet ik dat zo 18 km volhouden? Ik zette de muziek op mijn Ipod loeihard en probeerde niet aan de zware benen te denken. Er was nog loopvolk. Sommige zagen er frisser uit dan de andere. 3 km, het begon iets beter te gaan. Af en toe een slokje van mijn flesje Spa. Af en toe kwam de zon piepen. Je voelde de temperatuur stijgen... Pfff. Na 6 km draaide ik richting Park Vordenstein. Dat toertje staat garant voor een extra 5 km. Dus als ik daar uitkwam nog 7... De muziek sleurde me verder. Dan waren de weergoden me plots goed gezind. Na 10 km! Het begon te regenen. Ik weet het nu zeker! IK BEN EEN REGENLOPER! Ineens veel zuurstof, frisse lucht, heerlijke geur, zalige afkoeling.

11 km, ik dook terug in het Peersbos. Zalig regen in't bos. Dat ruikt echt lekker he. In de open ruimtes kreeg ik de regen pal op mij, onder het bladerendek de dikke druppels die van de bomen vielen. Ik had ineens meer energie. De kilometerkes telden op. Al 15. Nog 3. Ik stippelde het vervolg van mijn toerke al uit in mijn hoofd. 18 km is maar een raar getal. Ik ga verder. Het bleef zachtjes regenen, ik was doorweekt en mijn benen deden nog steeds wat ze moesten doen. Na 21,1 km stond ik terug bij de auto. Mijn hele lichaam dampte. Ik had vreselijke honger. 21,1 km als vetloopje kan tellen. De banaan smaakte zalig. Flesje sportdrank ik 1 teug leeg.

En nu? Zware benen...!!!!! Hieronder mijn "zeepaard-toertje"

zeepaardje

16:02 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |