08-07-08

Onvergetelijke ervaring

Wij dachten al iets gezien te hebben van de Verdon... Wat we vandaag zagen was niet te verwoorden.


Zoals gemeld gingen we Canyoning doen. We moesten om 9 h op het afgesproken punt zijn... toch drie kwartiertjes rijden voor ons... We waren met een groepje van 8, waaronder wij met ons viertjes.We kregen onze uitrusting: een gigantische rugzak, een duikerspak met verstevigde elleboog en knieen, een helm, een tuig (pamper met riemen en klemmen), sokjes, en een tonneke om onze persoonlijke spulletjes droog te houden. Dat alles mocht in de reuzerugzak, want eerst gingen we wandelen. Blijkbaar stroom het water hier van boven naar beneden, dus we moesten boven graken.

Een klimtocht van anderhalfuur. En dan bedoel ik geen natuurwandelingtje. Het was zwoegen en zweten in de ongerepte natuur. Het was adembenemend. Op zo'n plaatsen kom je alleen met een gids. Het was echt steil klimmen, en af en toe schoof iemand onderuit. Hopen dat je daar niet achter stapte. Sommige punten waren, in mijn ogen als bezorgde ouder, onverantwoord. Maar ja, er was geen weg terug meer.

Na anderhalf uur kwamen we dus aan op de startplaats. Vlug een hapje en dan ons kostuum aantrekken. Dat duurde meer dan een kwartier... De eerste 5 m waren door een klein rivierbeddingetje... Pfff voor zoiets al die show? Na 5 m wachtte de eerste verrassing. Allez les gents! On va sauter! Watte? He paljaske, we staan hier meer dan 10 m boven het water... Er was dus geen weg terug. Je mocht nog niet kiezen hoe je sprong. "Niet te veel naar links want daar zit een rots, niet te veel naar rechts want daar steekt een punt onder. Juist in't midden en niet te ver. Niet springen, gewoon een stap zetten... Voeten plat als je het water raakt anders ga je veel te diep... Dat hadden we overleefd, wel een serieuze nekslag gekregen van de rugzak, maar het ijskoude water verdoofde de pijn...

We volgden de rivierbedding, en moesten ons door extra smalle kloven wringen. Met rugzak kon je er niet door... Al maar goed dat ik vorig jaar een aantal kilos verloren ben...De rivier verdween ineens... het water dook 25m naar beneden... Een voorzichtige blik naar beneden stelde me gerust. Hier kunnen we niet springen, met al die rotsen beneden. We gingen rappellen... Daarvoor diende dus die stoere pamper. We kregen een spoedcursus van 2 minuten, Klik vast en zakken maar... onder het neerstortende water. Een aantal keer kwam ik ongelukkig in aanraking met mijn knie en scheen, tegen de rostswanden, en die gaven geen milimeter mee... Op de tanden bijten en vooral dat touw niet loslaten, beneden wacht het ijskoude verdovende water weer... Zo ging het verder: de dieperik inspringen, rappellen, zwemmen, meestromen,... We legden hetzelfde parcours af als een waterdruppeltje... BANGELIJK.

Rond 13h een stop. Even bekomen. De gids stuurde ons daar even in een spelonk. Hij wou niet vertellen wat we daar zouden zien. "Doe je rugzak af en ga maar kijken." Het was een schitterend stukje natuur. Je kon er alleen liggend doorkruipen. Het water stroomde langs je lichaam, boven je hoofd hingen kleine stallagtieten, waarvan het water druppelde met daarrond prachtige plantengroei, je moest voelen of het wel echt was of van die namaak Disney toestanden. Schitterend.Ons baguetje binnengespeeld en dan nog even soezen in de zon... Een half uurtje platte rust. Eu ja, plat?, een beetje balanceren op een rots...

Weer verder, weer (onverantwoorde) sprongen in de diepte... Ijskoud water. Het enige dat bloot was waren onze handen en ons gezicht. Echt bevroren vingers!Een keer stond mijn hart stil... Ik had net een afdaling gemaakt van 23 m, en had net mijn koorden los gemaakt. Na mij kwam Matthijs. Ik kijk net naar hem toen ik hem zag vallen van zeker 5 m hoogte, net naast een rots, het water in. Niks gebeurd, niks geraakt, maar ik bestierf het bijna. We weten nog niet wat er gebeurd is: Klem losgekomen?, touw losgelaten?, ... Het was ook moeilijk te zien omdat het in een waterval was... Toch maar weer verder...Dan kwamen we in het glijgedeelte. Niet dat we in de andere delen niet onderuit gegleden zijn, maar nu gingen we vanop hoogte, over de rotsen naar beneden glijden. "Als je beneden komt, direct benen naar boven, want daar is het vrij ondiep. Als je beneden komt probeer dan naast die rots uit te komen, ander kan je je serieus pijn doen. Als..." Er was gewoon geen andere optie! Verstand op nul en afdalen maar.

Op een bepaald moment kon ik geen water meer zien. Verfrommelde vingers, koud water, zwaar pak, ...

Eindelijk kwamen we op het punt waar we al onze equipment mochten afgooien... Oef, 't Is gedaan. Alles terug in de rugzak stompen. Dan ging de toch nog verder over land... Oh nee... Terug die dorens langs je benen, 1 m klimmen, 2 m naar beneden schuiven over de losse stenen. De boodschap van de gids doorzeggen naar achter dat "je hier moet oppassen, want hiernaast is een ravijn van 200 m" en wij liepen daar op een richeltje van amper 30 cm met natte schoenen! Die laatste wandeltocht van 45 minuten was de laatste inspanning. We kwamen terug bij de auto. Nog nooit zo blij geweest dat ik asfalt zag en een 'brede' weg van 2m...

16:30h! 7 uur gezwoegd! Geen fotos, geen Garminresultaten... Die technologie was een beetje te fragiel voor deze trip...

Het was een onvergetelijke ervaring! Als je ooit de kans krijgt...

Om een goed beeld te krijgen, klik hier

 

Morgen mogen de beentjes rusten. De blauwe plekken op schenen en knieen zijn al zichtbaar!

21:42 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

ALs... je het vooraf weet zou je toch 3 keer nadenken voor te vertrekken he! Maar ... een onvergetelijke ervaring.
Ik heb hier bergen foto's van en een korte opname van zo een sprong. Zalig om te zien!

Leuk je verhaal te lezen!
Brrrr dat koude water!

Als je de kans hebt... via ferrata is ook een aanrader.

Have fun!

Gepost door: Tinne | 09-07-08

Ik zit hier veilig achter de pc, en ik lees dit avontuur al met gekromde tenen. Ik moet er niet aan denken om naast een "ravijntje" op een stukje van 30 cm te stappen. Ze zouden me half bewusteloos moeten slagen, of ik verzette geen stap meer. En dat je het zelf moet doen, nog tot daar aan toe, maar als je weet dat al wie je lief is, dat ook moet doen zonder dat je daarover controle hebt of je ze kan beschermen... Pfff, chapeau zenne! Gelukkig hebben jullie het allemaal overleefd, zij het dan met de nodige blauw plekken en bevroren onderdelen ;-)

Gepost door: Sandy | 09-07-08

Miljaar !! mijn hartslag gaat hier naar 190 !! met het verhaal gewoon nog maar te lezen ... GEKKEN !

Gepost door: Katrien | 09-07-08

spannend ! Ik vind mezelf een durver (raften in Azie, niets is gek genoeg) maar ik weet echt niet of ik het zou durven... Ontzettend spannend om lezen ! Joewie ! Je lijkt er toch plezier aan gehad te hebben !

Gepost door: kaat | 09-07-08

Amai dat was precies een fantastische beleving. Moet echt fantastisch zijn.

Gepost door: yves | 10-07-08

wow, da's pas fun ! De gasten zullen het ook wel cool gevonden hebben. Goed voor de passage dan Homer wat minder Homer is, voor de koude daarentegen

Gepost door: jogginggirl | 10-07-08

canyoning is idd superleuk, heb het een aantal jaren geleden in de Pyreneeën ook eens gedaan, idd onvergetelijke ervaring!!

Gepost door: Ruthje | 10-07-08

dag homer, een avonturier zie ik Homer, dat is pas fun, ikzelf doe ook rare dingen op dat gebied,speleologie, erg spannend en diepzeeduiken in Corsica.Wat ik wilde vertellen ik ga jouw blog bij mijn favorieten zetten en dat mag jij ook doen met deze van mij.Steeds handig !
met sportieve groetjes , Patrick

Gepost door: patrick aerts | 11-07-08

Genieten zeg en kijk wel uit hoor!!!.
Groet rinus.

Gepost door: Rinus | 11-07-08

Megabangelijk...

Gepost door: Stofke | 12-07-08

heftig... brrrr.. heftig bezig geweest!!
welkom, heelhuids, terug

Gepost door: Ronald | 15-07-08

De commentaren zijn gesloten.