23-01-10

Alweer 10 km

Weer een lopeloze week. Druk druk druk... baskettrainingen van de gasten, nen blokker thuis, en zelf val ik liever in de zetel dan de loopoutfit uit de kast te halen...

Vrijdag had ik een dagje vrij genomen. Het was echt lenteweer. Ideaal weer om te lopen. Maar... 't kwam er weer niet van. Ik besloot mijn auto eens een poetsbeurt te geven. Die was nog steeds bedekt met een laag zout en vuil... De rest van de dag werd gevuld met luieren...

Vandaag nog even wat geklust terwijl elasti met de basket-mama's was gaan lopen in Lier. Toen zag ik mijn fiets in de garage hangen. Het begon te jeuken... Ik haalde hem van de haak... au mijn pols. Pompte mijn banden op, zette mijn helm op en was ermee weg... Het bolde vlot. Wel wat ijskoude tegenwind, maar't ging. Na 5 km stopte ik bij mijn ouders voor een kopje koffie. Toen ik gebreefd was over de laatste familienieuwtjes sprong ik terug op mijn fiets en bolde 5 km terug naar huis. Ik kijk al uit naar de lente.

Elasti was nog niet terug van Lier. 5 km lopen duurt tegenwoordig blijkbaar meer dan 3 uur... Onbeslist . Ik begon me stilaan te realiseren dat die 10 mijl gelopen zal moeten worden en niet gefietst. Van de fietsoutfit kroop ik in de loopoutfit en trok op pad. Het was ondertussen beginnen regenen... Brrr koud. Het ging vrij goed. Ik vond dat het deze keer eens meer moest zijn dan 5 km. Ik stippelde een route uit en gokte op 10 km. Af en toe moest er gestapt worden... Conditie??? Mijn .... ! Tijdens een van mijn stapmomenten werd ik voorbijgestoken door een boerke op zijn landbouwvoertuig. "Awel jom?! Ge mut lwope hè". Ik haalde mijn vinger over mijn keel. Hij scheen te begrijpen dat ik een beetje kapot zat en lachte uitbundig. Nog geen 100 m viel zijn traktor in panne. Wat hij ook probeerde, hij kreeg geen leven meer in de oude knar. Ik liep hem fluitend voorbij. "Awel jom?! Ik steek U alweer voorbij sè!" Grommend mopperde hij nog iets....

Exact na 10 km was ik terug thuis. Goed gegokt. De beentjes zijn moe... Er is nog werk aan!!!

Morgen nog is?

 

18:51 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-01-10

Long time no write

Na 8 pogingen heb ik dan toch terug de username en pswd van deze blog gevonden. 't Is inderdaad even geleden... Onbeslist. Hoe komt dat? Geen idee... Laat ons zeggen niet voldoende inspiratie om een verhaal neer te pennen. Korte one-liners op facebook, OK, maar een relaas van feiten... welke feiten?

Na mijn fiets-valpartij van 31 oktober werd niet veel gesport. De schaafwonden waren na een 2 tal weken volledig verdwenen, maar de arm en pols waren niet in orde... Op de spoed was niks 'verkeerds' vastgesteld. Gezien de pijn bleef aanslepen, werd toch een afspraak gemaakt bij de sportarts. Hij bekeek nogmaals de foto's die op de spoed werden genomen, en hij zag op die foto's een breuk in de onderarm... Aan de pols was volgens hem toch niks vitaals geraakt. Ik had al eens geprobeerd terug te fietsen, maar dat was echt niet te doen... Gewoon fietsen was geen probleem. Schakelen was een marteling, trillingen waren pijnlijk... Gezien het toch geen echt fiets-weer was, besliste ik nog even te wachten met een cortisone spuit. Momenteel ben ik pijnvrij wanneer ik mijn pols niet moet gebruiken. Maar er zijn nog steeds bewegingen waarbij ik de buurt  bijeen zou gillen. Voorwerpen optillen is ook nog niet voor mij weggelegd...

fat De kerst- en nieuwjaarsfestiviteiten hebben duidelijke sporen nagelaten op mijn torso. OK, je lichaam kan een extra vetlaagje gebruiken tegen de vrieskou, maar er zijn grenzen. Dus de loopschoenen kwamen terug uit de kast, de loopoutfit (duidelijk gekrompen Knipogen ), werd aangetrokken, Garmin werd terug op 'lopen' ingesteld, en we vertrokken voor een aantal tochtjes in de sneeuw. Korte loopjes van max 5 km! Geregeld moest er gestapt worden. Conditie? Ver te zoeken!!!

Vandaag leek het wel lente. Gisterenavond lagen we nog onder een sneeuw-zone, en werden de auto's alweer bedekt met een laagje sneeuw. Vanmorgen was er vollen bak zon aan een blauwe hemel. Dus loopschoenen aan en weg voor een toertje van 7,5 km! (met de nodige wandelpauzes). Ik zal nog uit mijn pijp moeten komen, want vorige week startte ik weer met de promotiecampagne in onze firma voor de Antwerp 10 miles... Regelmatiger trainen zal de boodschap worden!!

19:47 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-06-09

Kapellekesloop Minderhout

Zaterdag kondigde zich aan als een warme dag. En dat was ook zo, van 's morgens vroeg reeds. Er stond niks speciaals op het programma... Zalig! Ons gasten waren aan't blokken. Om hen niet te veel te storen, trokken we erop uit voor een fiets voor Elasti... (Een zwaar bevalling, en er is nog niks beslist...).

In de late namiddag stond de Kapellekesloop in Minderhout op de loopagenda. Elasti stond daar vorig jaar op het podium (2e plaats in haar leeftijdsklasse) en ze wou dit jaar weer vlammen. Mario, Peggy en de kids zouden ook afkomen. Ik zou meegaan als 'fototrekker'. Al heel de dag gingen de plagerijen over en weer: Elasti: "Waarom doet ge niet mee? 't Is maar 5 km! Peggy doet wel mee hoor! Watje!!". Homer: "Met zo'n weer lopen? Ik denk er niet aan! Ik heb bijna niks gelopen." Neen, ik zag het echt niet zitten om mee te doen! Dus... 10 minuten later had ik mijn loopoutfit aan Onbeslist. Die vrouwen he... "Hè? Gaat ge nu lopen? Is het dan nu niet te warm?" "Nee... Ik doe straks mee met de kapellekesloop!" "Echt? Cool!"

Voor na de wedstrijd boekten we een tafeltje in de locale pizzeria/pasta restaurant. 't Was alleen moeilijk om daar een tijdstip op te plakken... Lopen... Edith op podium... Pintje pakken... OK, rond half acht dan maar.

Een uurtje voor de wedstrijd kwamen we toe in Minderhout. Heel wat lopend volk; er waren immers heel wat wedstrijden/afstanden ingepland. Elasti keurde de competitie. "Die daar, stond vorig jaar ook op't podium. En dieje gast wint elk jaar..." Die moest ik dus in't oog houden... Knipogen. We schreven ons in. Ik besefte dat mijn fototoestel nog in den auto lag. Vlug even gaan halen. Toen ik terugkwam was Elasti al aan't socialisen met Mario en zijn babes. Hoe? Wa? Peggy was niet in battledress!! Er stond ook een wielrenner bij. Dit bleek nadien Wim Geerts te zijn. Oeps. Sorry Wim. Ik had U niet herkend... Met zonnebril, helm en fietsoutfit geleek je niet echt op uw Facebookfototje... Edith keek met kwijlende blik naar Wim... zijn fiets. Knap materiaal Wim!! "Awel Peggy! Loopt gij niet mee? Ik moest van Edith meedoen omdat gij ook meeliep!!??" Ze was spijtig genoeg geblesserd. Nu stond ik hier.... Aan de wedstrijdtafel liep ik mijn ouders tegen het lijf... Mij vader kwam mee kijken omdat hij zijn schoondochter op't podium wou zien staan... De druk werd groter... Ze kwamen dus niet voor mij... Knipogen.

Een kwartiertje voor de start stapten we naar de witte krijtlijn op de weg. Ik gooide nog vlug mijn fototoestel in de auto. Starten was niet evident. Met een interval van 10 minuutjes starten 3 wedstrijden. Halve Marathon, 10 km en 5 km. Bij elk startsignaal was er verwarring: "moeten wij nu starten?". Het laatste schot was het onze. Het jonge geweld schoot weg. Homer volgde... even dan toch, want ik besefte dat ik 13 km per uur niet lang zou kunnen volhouden... Mannen wat was het warm voor Homer... Mijn flesje drinken dat ik meehad voor onderweg, was al bijna leeg na 100 M... Grappig, na een kleine 500 m stonden ze al met sponsen... En dat was nu juist wat ik nodig had! Afkoeling. Ik bleef lopen aan 10-11 km/h. Het werd stilaan tijd om een haas uit te kiezen. Even zoeken. Er waren veel mooie kontjes waar ik me op focuste, maar sommige waren te snel, andere dan weer te traag. Ik was vooral op mezelf aangewezen... Manne het was warm! De eerste 2 km gingen goed. Daarna liepen we over een smal zandweggeltje waar je mekaar niet kon passeren? Voor mij waggelde een dame die je zeker niet kon passeren... Niet erg, zo kon ik wat recupereren. Eindelijk na 2,5 km drinken!! Ik stopte om rustig te drinken. Het was nodig... Dan weer verder met een nieuwe spons in de hand. Het was warm, maar dat had ik al gezegd zeker... Ik deed het in het 2e deel wat rustiger aan. In de Witherenweg (laatste km) draaide ik het gas terug wat open. Ik pikte mijn voorgangers uit. Die, die, die en die moet ik nog zeker passeren. Ik voelde dat de moter zwaar oververhit graakte en tegensputterde, maar ik beet door. In de laatste bocht was ik weer op topsnelheid... en daar stonden juist mijn ouders te supporteren!Lachen. Dan nog een laatste rechte lijn waar Elasti, Mario, Peggy en de ladies me nog even verder riepen. Mijn Garmin informeerde me dat ik 3 minuten trager was dan vorig jaar. Ik was content! Beperkte voorbereiding, warm... 't Is goed geweest.

Edith vertelde dat ze, toen ze de finish passerde, te horen kreeg dat ze op de prijsuitreiking moest wachten... Tiens, tegen mij zegden ze dat niet! Verrast.

We wandelden terug naar de speelplaats van de school, dat voor de gelegenheid werd omgedoopt tot 'het terras'. Daar lonkte het in verhouding gigantische podium. In ruil voor ons startnummer kregen we 2 bakjes aardbeien... Lekker!!! Eerst douchen. De douchen waren een giller. Daar kan je een apart verhaal over schrijven. Samengevat: het deed me denken aan mijn legertijd toen we in the middle of nowhere op manoevres gingen... Na de verwkikkende douche bracht ik onze sporttassen naar de auto en ging ik het fototoestel terug zoeken. Door de speakers hoorde ik dat er weer een prijsuitreiking zou zijn. Ik dacht dat voor een van de kidswedstrijden was. Dan riepen ze de namen af: "Willen volgende dames naar het podium komen: "Kim Gevaert, Elodie Ouedaraogo en Edith Gijsbregts". Van die tweer eerste namen ben ik niet zeker, maar van die laatste wel! Daar stond ik bij de auto met mijn fototoestel in de hand. Shit! Ik gooide de koffer dicht en begon aan een spurt van 500m. Nog nooit zo snel gelopen! Ik zag Edith nog net van het podium stappen... Verdomme! Ik kon terug een douche gebruiken... Gelukkig had mijn vader het gebeuren vastgelegd op de gevoelige plaat.

Met de trofee in de hand trokken we naar de Pizzahoek in Hoogstraten. De wedstrijd werd herbeleefd bij een lekker pizza. Die ging er vlot in want mijn maag grolde al bij de start van de wedstrijd. 2 extra pizza's gingen in een kartonnen doos mee naar huis voor ons blokbeestjes. Dank U Mario, Peggy en ladies voor de gezellige avond!

De sfeerbeelden.

08:12 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-06-09

Still running...

Vorige week maandag waren we vol goede moed terug vertrokken... met de start to run... Door de drukte werd er de rest van de week alweer niet meer gelopen...

Zaterdagmorgen dan toch weer op tijd uit de veren om te vertrekken... Het was nog wat frisjes met de korte mouwen, maar na een paar KM waren we dan toch opgewarmt. Het was lopen met een lege maag en dat voelde ik duidelijk. Ik beet door en na 7.5 km was ik terug thuis...

Zondag was het Heilig Bloed Processie / kermis in Hoogstraten. Traditiegetrouw worden we dan verwacht bij Edith thuis om rijkelijk te komen Kermistafelen... Edith liep naar Hoogstraten. Ik reed met de auto achterna... We kwamen ongeveer samen toe (ik was wel wat later vertrokken... Knipogen). De Cava vloeide rijkelijk binnen, en daarna kwam de veel te uitgebreide maaltijd. Man wat voelde ik mij ongemakkelijk. We moesten daarna een beetje onderuitzakken in de zetel... Toen mijn schoonmoeder afkwam met de voorstellen voor het avondmaal zijn we toch maar gevlucht. De tafel van het middageten was nog niet volledig opgeruimd!! We wilden het ook niet te lang trekken want ons gasten waren ijverig aan't studeren voor de nakende exames...

Mijn eten verteerde maar moeilijk... Op alle zenders maar 1 onderwerp. Verkiezingsuitslagen... Ik trok mijn loopkleren aan en vertrok voor een toertje met een overvolle maag. Mijn looppasjes zorgden blijkbaar een extra goede vertering. De laatste 500 m van mijn 6 km werd er tegen 14km/h naar huis gespurt... Shit, ik moest snel zijn ... Knipogen

Maandag direct na't werk de loopkleren aan. Edith deed het zelfde en na een kwartiertje vertrokken we samen. Na 2 km splitsten onze wegen. Het was zalig lopen. Ideaal temperatuurke, klein beetje regen, gene wind... 7 km genieten...

(Ik loop nog steeds zonder kuitverband... Tong uitsteken)

 

13:51 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-06-09

Homer starts to run again...

Oeps... Vorige postje dateert van de Antwerp 10 miles... Onbeslist.

Dat is niet echt verbazend gezien ik daarna bijna niet meer gelopen heb. De laaste keer liep ik op 2 mei... Toen zaten we een weekendje aan zee en liep ik van Duinbergen naar't Zwin en terug. Daarna fini...

Op't werk is't lekker druk. Lange dagen nodigen niet uit om daarna te gaan lopen. Ik weet het, dan moet je juist gaan lopen om eens te relaxen, maar ja, Homer is en blijft Homer. Zelfs jullie loopervaringen op blog en facebook kregen me niet op de been...

Gisteren was het dan de 20 km van Brussel. Elasti ging deelnemen, ik zou supporteren. Voor dag en dauw wou ik gaan lopen. Alles lag netjes klaar. Outfit, Garmin opgeladen, ... De slaap besliste er anders over. Ik werd pas na 9h wakker. Slapen, dat heb ik momenteel nodig. En als ik dan kan uitslapen zet ik zeker geen wekker. Na het ontbijt had ik geen zin meer. We maakten ons klaar om naar onze hoofdstad te vertrekken.

Brussel was klaar om de loopgekte te ontvagen. En de menigte stroomde van alle kanten toe. We zaten even op een muurtje in't Jubelpark. Daar zag je wat: Jong, oud, dik, dun, knap, heel knap, oer lelijk, ... Grappig zo mensen kijken... Iedereen had het zelfde doel. Sporten, prestaties verbeteren, plezier maken.

Na een kort weerzien met de bloggers en facebookers vertrok ik naar een strategisch plekje aan't eind van het Jubelpark. In de stofwolk die voorbij zoefde zak ik heel wat bekenden, maar geen Elasti. De zwerm was gepasseerd en ik legde mij op't gras. Ik moest vechten tegen de slaap. Het was verstandiger om terug op te staan en naar de finisch te wandelen. Supporters stonden rijen dik waardoor ik geen goed beeld op de lopers kreeg. Ik begon te stappen op de Tervurenlaan. Daar had ik wel zicht op de afgematte menigte. Ook daar weer veel bekende gezichten... Ik hield de tijd in't oog. 1:50, 1:51, 1:55, ... Oei oei.. Nog altijd geen Elasti... Wat een tegenvaller. Dan ineens een SMS: 1:45... Hè? Ik belde haar direct op. "Ben je al gefinishd? Ik sta hier te wachten met het fototoestel in de aanslag". Na even zoeken (het verschil tussen links en rechts is nooit Edith haar sterkste kant geweest) vonden we mekaar terug. Ze zat zo fris als een hoentje. "Heb jij wel gelopen? Ik zag zoveel bekenden en jou heb ik nergens gezien!" EEN OPROEP: Heeft iemand Edith zien lopen?

Vanmorgen dan toch vroeg uit de veren... Eigenlijk werkendag he... Om 7h zat ik klaar in vol loopornaat. Nog even vechten met de Garmin... Geen hartslag? Ah ja, borstband moet je ook aan doen. Ik was benieuwd hoe het met de kuit gesteld was. Ik tartte het lot en zou zonder steunverband lopen. Het was al warm. Geen kat op de baan. Muziekje in de oren. Ik duwde de startknop in en was vertrokken. Ik vertrok al met een hartslag waarmee sommigen onder jullie gisteren finishten... Ik koos een toertje van 5 km. Eigenlijk viel het goed mee. Een dik half uur later was ik terug. De kuit heb ik niet gevoeld... We zijn weer vertrokken.Knipogen

10:10 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

27-04-09

Antwerp 10 miles - 26 april 2009

Dikke 5 maanden zijn we ermee bezig geweest om collega’s op de been te krijgen voor de Antwerp 10 miles. Dit begon met mailings om mensen te informeren, nadien mailings om in te schrijven met linken naar mogelijk trainingsschema’s. Regelmatig werden de collega’s op de hoogte gehouden ivm praktische info: startuur,  bereikbaarheid in Antwerpen, 

Uiteindelijk leverde dit alles 19 effectieve inschrijvingen op. Daags na de afsluiting van de online inschrijvingen kreeg ik een telefoontje of er nog 2 extra konden ingeschreven worden J.

Vorige week waren uiteindelijk ook de T-shirts af, en dank zij een collega met ‘wat invloed’ bij de organisatie konden we onze startnummers al op donderdag krijgen. Vrijdag middag toch nog even over en weer naar linkeroever gegaan om de extra nummers nog even op te halen. Vrijdag tijdens de lunchpauze staken een aantal niet lopende collega’s de koppen bijeen voor de aankoop van sportdranken, water, druivensuiker, … Promotiemateriaal werd tevoorschijn getoverd: spandoek, paraplu’s, … Van Chiquita kregen we 2 grote dozen bananen. ‘DANK U CHIQUITA’.  Ik voelde het, we waren er klaar voor.

Ik had al een hele week niet gelopen, en daar voelde ik me niet echt comfortabel bij, maar zag ook het nut niet meer om vrijdagavond nog wat kilometertjes te malen. Afwachten dus. Zaterdag was sowieso al heel druk. Tegen de avond begon in mijn spulletjes al bijeen te zoeken. Nummers en chips van collega’s die ik vrijdag niet meer had gezien, extra T-shirts, drankgrodel, garmin opladen, …

Zondag morgen was het even vloeken, ‘Shit, regen!’ Op zich vond ik het niet zo erg. Het regende niet hard, er was geen wind, en er was geen wind: Ideaal loopweer. Geleidelijk begon het iets harder te regenen… Dat vond ik al minder, gezien we hadden afgesproken op het grasveld op Linkeroever, en dat zou niet zo aangenaam zijn bij zo’n weer… En ja hoor, daar kwam het eerste SMSje al. ‘Met zo’n weer denk ik niet dat ik er ga doorkomen’. Overtuigen lukte blijkbaar niet. De GSM stond niet meer stil: “Breng jij mijn nummer, ship en T-shirt mee?” “Waar moeten we precies zijn?” (ik had mailings gestuurd met google earth foto’s waar exact opstond waar ze wanneer moesten zijn…). “Waar kan ik mijne pas en mijne gsm laten…”.  Voor de zekerheid zorgde ik ervoor dat ik om 13:00h ipv 14:00h ter plaatse was. Het verkeer ging supervlot! Hoe meer paniek ze zaaien, hoe vlotter dat je Antwerpen kan binnenrijden…

Nadat ik me geparkeerd had op linkeroever, kwam ik al snel Herman tegen. Hij was op zoek naar zijn nummer en Jess. Hier en daar doken nog andere bekende gezichten op: Gert Christophe, Muriel, Nico, Bart, Anita, Carmen, Michael  en de eerste collega’s kwamen toe! Oef, ik zou al niet meer alleen aan de staan… Het aantal groeide… Een schoon zicht met die T-shirtjes. Ten_miles_26-04-2009_012Zelfs de manager kwam toe, net geland na een tripje in buitenland en claimde onmiddellijk zijn nummer en T-shirt op! Cool! Uiteindelijk waren we met 16 starters! Mooi!

We wandelden naar de start. De snellere onder ons wrongen zich naar voor. Nu was het ieder voor zich. Ik kon rekenen op mijn persoonlijk haas, fotograaf, cateringlady: Elastimam. Het startschot werd gegeven en 13 minuten later gingen we over de matten. n1239459580_447593_530312Het was lekker druk maar het liep nog vlot in’t begin. Je gaat mee met de massa, en had er geen erg in dat het wat te snel ging. Edith maande me aan om wat te vertragen. Dat ging vanzelf toen we de eerste klim maakten om naar de Kennedytunnel te gaan. Even klimmen en dan zag je wijd opengesperde tunnelmond.  n1239459580_447599_3879932Langs links werden honderden lopers opgeslokt, langs rechts kwamen de auto’s. Sommige chauffeurs moedigden de lopers aan, andere vervloekten ons voor hun fileleed. In de tunnel was het even vlak. Even bekomen, maar toch vond ik dat er een drukkend temperatuurtje hing in de koker. Er werd geroepen, getierd, geklapt, gefloten, … n1239459580_447603_3984822Het doet toch iets. Het licht aan’t eind van de tunnel werd klaarder. Er moest weer geklommen worden. n1239459580_447605_8332088Dat was weer goed te voelen in de beentjes. Maar na de tunnel kwam dan nog eens de af(op)rit, waar het bleef stijgen. Eindelijk boven en dan weer naar beneden, onder het justitiepaleis, om daarna weer naar de leien te klimmen. Genoeg hellingen naar mijn zin, en die bevoorrading liet ook maar op zich wachten. Dorst had ik niet, maar ik had verkoeling nodig. Daar stonden ze. Ik graaide 2 flesjes mee. De inhoud water van 1 flesje spoot ik direct over mijn hoofd. Dat had ik nodig. Gelukkig was het geen AA-drink of zo… Elasti had ook 2 flesjes meegescharreld. Voorlopig genoeg koelvloeistof dus. Veel  lopers gooiden na enkele slokken hun flesje al aan de kant. De plaatselijke supporters verzamelden  flesjes en spoten de overgebleven inhoud naar de lopers. Een welkome douche voor de lopers. Minder leuk was toen ze de inhoud met flesjes en al naar de lopers gooiden. Een agent op de fiets kwam onmiddellijk tussenbeide: “Welle chemme nikske chedaan m’neer. Welle chooie alleen water.”  n1239459580_447607_6027371Dan draaiden we op de kaaien. Hier was de kans op het supporters nog groter, dus blijven lopen, opgeheven hoofd en big smile… Dat viel ook nog verrassend goed mee. Links en rechts langs de kant stonden collega supporters en de collega-catering-cheergirls. Zelfs tante May en nonkel Mil stonden de supporteren… J

Het lopen viel wel mee. Het  tempo was aan de lage kant, de hartslag aan de hoge kant. Elasti probeerde me wel voort te sleuren door enkele meters voor mij te lopen, maar het hielp niet. Ik moest nog wat krachten sparen voor de Konijnenpijp. De 2e bevoorrading was weer heel welgekomen! De nodige flesjes voor afkoeling en we gingen verder. Daar was de konijnenpijp dan. De eerste km bergaf was nog goed te doen J, maar dan begon de klim van meer dan 1 km… Daar kwam geen eind aan. Een echte kuitenbijter. Even dacht ik eraan om het verband van mijn linkerkuit naar mijn rechterkuit te verplaatsen… n1239459580_447562_322894Ik focuste mij op het asfalt. Af en toe keek ik even op, maar die uitgang scheen niet te naderen. Even wou ik stappen, maar dat gaf geen beter gevoel. Dus maar terug lopen. Eindelijk terug daglicht. Nu nog even doortrekken. Een scherpe bocht naar rechts, en dan het (laatste) gas volledig opendraaien. De topsnelheid in de laatste 500 m was 15,4 km/h… Even blafte ik Elasti nog af dat ze in de weg liep… “Sorry schat…” Officiele tijd: 1:44:17.

Ik was blij dat ik de blauwe mat passeerde. Ik nam alle drank aan die werd aangeboden. Op  het grasveld waren nog maar 3 collega’s toegekomen. Dat viel goed mee. Terwijl we nakeuvelden, strompelden de andere mondjesmaat binnen. We bleven nog vrij lang plakken. De laatste loper (geen rekening houdend met de 2 ‘wandelaars’ die via de voetgangerstunnel gingen…) kwam binnen na 2:20h. Hij was de oudste van onze groep en liep zijn eerste looppasjes in oktober. Knappe prestatie! De sportdrank maakte al snel plaats voor pintjes. Het eerste pintje voelde ik tot in mijn kleine teen… Toch maar terug overgeschakeld op water…

Het was een succes. De deelnemende collega’s waren enthousiast! De supporters vonden het supergezellig! Plannen voor volgend jaar werden gesmeed. Wat kan volgend jaar beter, hoe kunnen we de collega’s beter bevoorraden, … Op 25 april 2010 zal er terug een delegatie staan!

Vandaag op den buro was’t een heel grappig zicht. Precies een stel bejaarden bijeen! J

 

20:41 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

05-04-09

Marathon Rotterdam: De voorbereiding en de Marathon zelf

22 maart 2009: Weblopgloop in Oostende

5 april 2009: Marathon van Rotterdam!

 

Proficiat aan alle Lopers!!!

Homer (de supporter)

19:43 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

28-02-09

Alweer wat kilometerkes erbij

Donderdag en vrijdag had ik dus verlof. Donderdag heb ik ongelooflijk lang uitgeslapen. Het was nodig. Ik werd pas om 8:30h wakker... Onbeslist. Edith was al vertrokken; zij moest er nog voor zorgen dat er brood op de plank kwam. Ik genoot van mijn kopje koffie en van de krant. Alles tegen een superlaag tempo. Er moest ook nog eens gelopen worden... Ik trok mijn outfit aan, selecteerde mijn Various-playlist op de Ipod en trok de velden in. Ik wou nog eens een 10 kilometer toertje doen. Het ging goed op de smalle wegeltjes. Wel iets te veel wind naar mijn zin, maar ja... Af en toe ging ik van het beton af toen ik een landbouwvoertuig zag naderen, met wielen die nog een stuk groter waren dan ik. Daar wou ik niet onder belanden. Op de terugweg kreeg ik de wind pal van voor. Dat kostte ineens een pak energie; en dat was net wat ik niet had. De honger begon vreselijk te knagen. Bijna thuis vond ik dat er nog wel een lusje bijkon. Uiteindelijk werd het een toertje van 13 km. De kuit was netjes ingepakt en liet bijgevolg ook niet van zich horen of voelen.

Vrijdag had Edith ook verlof. Dan maar geen brood op de plank. Eerst moest er wat geshopt worden. Na de middag belandde ik in de zetel om te niksen. Ook dat ging heel vlot. Om 18h moest Thomas naar de Basket training. Edith bracht hem weg en ik sprong mee in de taxi. Ik werd in Westmalle gedropt en mocht zo op eigen kracht terug thuis graken. Goed voor een kleine 8 km aan 5:56. Ik was moe.

Vanmorgen weer op tijd uit de veren. Matthijs moest basketten om 11h in Wilrijk. Daarvóór kon nog gelopen worden vond ik. Om 8:15h vertrok ik. Ik moest 2X over de autostrade. De eerste maal ging ik al lopend de brug over. De 2e maal moest ik stappen. De kuit deed weer wreed lastig. Ik besloot niet toe te geven en in plaats van recht naar huis te gaan deed ik er nog extra lus van 2,5 km bij. Uiteindelijk 7 km gelopen, en de kuit is weer naar de Kl... Al mankend stapte ik binnen... Pech. Vlug de douche in en voor Matthijs gaan supporteren. De tegenstander was te sterk.

Na de match vlug naar huis eten en straks naar Wuustwezel waar Matthijs weer een match gaat verteren... en waar we weer gaan mogen supporteren.

Morgenvroeg doen we nog eens een groter toerke. We zullen wel zien wat de kuit zegt. Daarna gaan supporteren voor Thomas zijn Basketmatchke. In de namiddag zal Edith ons weer voor een weekje verlaten... Weer een weekje Cracottes...

Tot de volgende!

14:54 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

25-02-09

Hallo bloggertjes...

... Hier zijn we nog eens. Lang geleden he... Onbeslist Ik weet het. Het is hier inderdaad een tijd(je) rustig geweest. Jullie (soms bezorgde) bemerkingen kwamen langs alle mogelijke wegen binnen; waarvoor dank.

white socksEr is niks mis met mij, of toch niks misser dan anders. De laatste weken werd er wat minder gelopen. Heel wat minder... We hebben onder andere een kuitprobleempje gehad. Bij de start van een loopje, samen met Edith, zakte ik, zonder verklaarbare reden, door mijn kuit. Dat gaf een heel vies gevoel, maar ik liep toch verder. Het ging wel niet zoals het moest, maar er altijd wel ergens iets... Na het lopen, en de dagen daarop had ik serieus last. Ik kon niet precies localiseren waar het probleem zat, maar ik had problemen bij  het oplopen van de trap, en af en toe ook bij het gewoon stappen. Soms ging de pijn weg, dan was ze er ineens weer. Daarna terug beginnen lopen op de loopband, wat de ene keer lukte, en de andere keer moest ik dan weer na 1 km stoppen. Af en toe trok ik terug de baan op. Om de kuit extra steun te geven, trok ik Edith haar lange X-socks aan. Very sexy! Lange witte kousen... Ik voelde mij als een communicantje. Een communiecantje van vroeger, want tegenwoordig dragen die ook geen lange witte kousen meer zeker... De sexy kousen, afgewisseld met een steunverband maakten lopen op zijn Homers mogelijk.cold Na de kuit kwamen de keelperikkelen. En omdat de longontstekingen de laatste weken in de aanbieding stonden, hield ik me wijslijk aan een outdoor-loopstop. Ondertussen is het keelleed en hopelijk ook het kuitleed verleden tijd. Zodat er weer inspiratie kan komen voor de LOOP-blog.

computer destroyEen andere reden van de blogstilte is de drukte op het werk. We zijn al een klein jaartje bezig met de selectie, aankoop, en implementatie van een nieuw software pakket voor onze totale businessflow. Dat projectje werd mij toegewezen. Probleempje is dat dit project maar blijft groeien. Ondertussen werden nog een aantal randapplicaties bijgekocht.  en zodoende moet ook ik meegroeien. Mijn agenda is van 's morgens tot 's avonds gevuld met testen, analyses, meetings, pispaal en klaagmuur spelen, amendments en requests doorgeven, helpdesk spelen, afstemmen van afdelingen op mekaar, ...  En, zoals jullie waarschijnlijk wel weten, is het onmogelijk voor iedereen goed te doen! Tot voor enkele maanden was de computer een onmisbaar deel van mijn leven. Mijn pace-maker. Nu vraag ik me meermaals per dag af hoever ik mijn laptop zou kunnen wegwerpen. Ik maak dan voor mezelf pronostiekjes, en ik ben er zeker van dat ooit de dag komt dat ik dit in praktijk zal brengen! Knipogen. Na zo'n werkdag ben ik niet onmiddellijk geneigd om thuis die computer terug op te zetten... Ondertussen durf ik niet meer naar mijn blog-feeds kijken.

Facebook is dan de dankbare oplossing voor een snelle korte afleiding!

Maar!!!! Morgen en overmorgen heb ik verlof! Ik zal 2 dagen niet inloggen op kantoor. Ik schakel de e-mail functie op mijn GSM uit. Ik neem enkel bekende bellers op. Morgenvroeg ga ik lopen, met een muziekje. 4 dagen ga ik ontspannen, en maandag vliegen we er terug met frisse moed in! Lachen.

23:02 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-01-09

Ni goe bezig...

Nee, we zijn niet goed bezig... Heel de week geen meter gelopen. Ik weet het, het ligt aan mezelf! Een verschrikkelijk drukke rommelige week gehad. Meetings, trainingen, ... 's Avonds was de batterij plat. Een verstandig loper zou dan gaan lopen om de zinnen te verzetten en zich af te reageren. Dat was bij mij niet het geval, dus...

Zelfs gisteren, zaterdag, had ik geen zin. De ochtend hield ik rustig, en tegen de middag moest Thomas gaan basketten in Mario zijn achtertuin... In Dessel. Thomas was dan wel ziek, maar wou absoluut meespelen. De eerste helft ging heel gelijk op, maar tijdens de rust vond onze coach het wellekes, en sprak zijn manschappen toe. Plots kregen we een andere match te zien en Dessel werd gewoon platgewalst... Gek hoe 'n invloed een coach op een match kan hebben. Daarna mochten we gaan tappen op Salfenkermis in Oostmalle. Wat dat is? Moeilijk te omschrijven. Blijkbaar een of andere kermis die reeds dateert vanuit de oudheid. Een situatieschets. Midden in de velden. Plaats daar een 10 tal grote feesttenten. Door de modder en het slijk is de locatie moeilijk te bereiken. Een van die tenten is van den basket. Plaats in die tent een toog van 20 meter met een 10 tal tapkranen. De kranen worden opengezet en gaan pas dicht als het vat af is. Vingers van de duizelende verbruikers geven het aantal pinten aan. Er kan stoemp met spek gegeten worden. Iedereen loopt rond met rubberen laarzen. Zo ga je van tent naar tent en steekt vingertjes op... Duidelijk voor iedereen? Gelukkig zat onze tapshift erop nog voor het echt beestig begon te worden.

Vanmorgen moest er dan toch gelopen worden. Samen met Elasti vertrok ik rond half negen. Veel te veel wind naar mijn zin. Toen ik wakker werd, regende het nog, maar we konden toch droog vertrekken. Edith moest een rustig tempoloopje doen. Ik volgde. Geregeld mochten we een stevige strijd tegen de wind leveren, maar het tempo bleef toch vrij constant. De muziek gaf het loopritme aan. Edith moest 15 km lopen. Iets te ver voor mij na een lopeloze week. Ik arriveerde, droog na 13 km. Edith was kletsnat dank zij haar laatste 2 km.

Sebiet mag Thomas weer gaan basketten. Een bekermatch. Dus weer supporteren. Daarna lekker eten bij mijn ouders, dan nog een beetje chillen en klaarmaken voor een weer drukke werkweek.

Groeten!

11:19 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

11-01-09

Sneeuwloopjes

Het werd een volledig lopeloze week. De weerssituatie nodigde niet echt uit tot lopen. Zowel de koude vriestemperaturen als de smog toestanden deden me 's avonds eerder in de zetel belanden dan op de gladde wegen. Waarschijnlijk was een half uurtje lopen na de drukke werkdagen wel welkom geweest, maar ja... de geest is gewillig maar het vlees is (regelmatig) zwak...

Van't weekend hebben we het dan toch een beetje goedgemaakt. Zaterdag trok ik er samen met Edith op uit. Edith zoals gewoonlijk volledig incognito. Ik kan al die sjaal en buff toestanden niet verdagen. Ik zweet immers al na een paar km als een paard... We liepen samen door de nog steeds volledig toegesneeuwde straatjes tussen de velden. De mist  had elk takje, twijgje, blaadje voorzien van een mooi ijslaagje. Situaties zoals op een kerstkaartje! Je mag er zeker van zijn dat menig fototoestel deze toestand heeft vastgelegd. Het was mooi lopen. Toch voel je dat je niet 'stevig' loopt. Je bent steeds op je hoede om niet onderuit te gaan. Over de bandensporen lopen was riskant want op de vastgereden sneeuw was het spekglad. Door de mulle sneeuw lopen was ook niet evident. Na een 8 tal km zorgde de gang van de natuur ervoor dat ik best zo snel mogelijk naar huis doorliep. Edith zou nog een extra lus bijlopen. Ik hoopte zo snel mogelijk thuis te zijn en liep zelfs naast de grote baan... niet echt leuk. Thuis kwam de verlossing... Daarna terug vertrekken is voor mij een onmogelijke zaak... Ik hield het dus bij de 10 km...

Vandaag was het een stralende dag. Het witte landschap, de staalblauwe lucht, volle bak zon en temperaturen maar net onder het vriespunt. Edith vertrok voor een duurloopje van 16 km. Dat vond ik veeeel te ver en besloot op mezelf te lopen. Ik vertrok een half uurtje later. Dit keer liep ik met een pet; niet voor de koude, maar om het zweet uit mijn ogen te houden. Gek, maar of het nu warm is, of -7°C, zweten doe ik altijd. Dan loopt de transpiratie over mijn gezicht, in mijn ogen, nat haar... Daarom ditmaal een pet, en dat helpt... De eerste kilometers waren tegen de wind in. Man, dat was koud. Ik twijfelde even of mijn 3 laagjes voldoende bescherming zouden bieden, maar ik liep verder. Na 4 km kwam ik aan de vaart. Daar was't ook al zo mooi. Volledig dichtgevroren en veel wandelaars. Daar was de wind vanachter en dat verschil was goed merkbaar. De handschoenen vlogen uit en de ritsen van de kledij vlogen open... Ik liep kilometers naast de vaart zonder 1 loper te zien... Na een paar kilometer zag ik toch iets lopends verschijnen... Zo'n fluogeel stipje... Het stipje werd groter en groter... Het kon niet missen! Het was ons Dithje. Ik herkende haar aan de 2 buffs, sjaal, en zonnebril Onbeslist. We begroetten mekaar zonder te stoppen, maar Edith draaide om en volgde mij even... "Moet je nog ver?" "Kweet nog niet" Ik had ondertussen 7 km achter de rug. "Ik nog 4, ik loop met U mee... Nee toch niet..." Ze draaide terug om en verdween in de andere richting. Ik liep verder. Het ging best goed... traag, maar goed. Ik passeerde het huis van mijn ouders, tikte even op het raam, even wuiven, en dan weer verder. Het bleef goed gaan, dus besloot ik mijn toer groter te maken dan gepland. Ik dook terug de velden in, deels de route waar ik gisteren ook liep. De sneeuw was nog vaster gereden, en nu was het echt spekglad. Ik werd ditmaal verplicht om door de mulle sneeuw te lopen, tussen de bandensporen. Af en toe dook er een wagen op, en voor de zekerheid ging ik dan een meter van de weg staan, liefst zelfs nog achter een boom, voor't geval hij begon te schuiven. Daar rijden was echt problemen zoeken. Ik begon te rekenen hoever het nog tot thuis zou zijn... Naar mijn schatting moest ik op een 16 km uitkomen... Mooi 10 mijl. En geloof het of niet, net toen ik aan onze oprit kwam piepte de Garmin om de 16 km aan te geven. Perfect gerekend. Het was een zalig loopje.

We zijn weer klaar voor de werkweek!

17:55 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

03-01-09

100.000

Op 31/12/2008 in de vooravond ging de teller van deze blog over de 100.000!! Een mooie afsluiter van het jaar. Ik zag zelf de teller nog op 99.999 staan. Wie zag de 100.000?

Vandaag waagde ik me aan mijn eerste outdoorloopje van dit jaar. Vanmorgen was het nog iets te koud... -7°C vond ik niet echt ideaal. Gelukkig werd het geleidelijk veel warmer. Toen het -2°C was vond ik het welletjes. Ondertussen stond Edith ook ik loopoutfit. DSC03543
Ze wou zich ook aan haar eerste loopje wagen na haar ziekte. Ze zag er lief uit. Juist de videoboodschap ontbrak... We vertrokken samen voor een rustig loopje. We trokken door het landschap in onze stille kempen. Alles zag er prachtig uit. Alles was wit van de vrieskoude. De takjes en de grassprietjes waren bedekt met een laagje ijs.

Af en toe werd halt gehouden om een paar fototjes te schieten. Het tempo lag laag. Ik voelde al snel dat ik iets te veel 'laagjes' aanhad. Ik was aan't zweten als een paard. Ook de handschoenen moesten uit.

Edith wou na 6 km terug huiswaarts keren, maar ik wou nog meer calorieen verbranden. Het is nodig want de feestmalen hebben een ware ravage aangericht! Op een weekje tijd zoooveeel kilo's erbij! Schandalig! We liepen nog een stukje verder naar het kanaal. Even kijken of het al dichtgevroren was. Er lag al een mooi laagje op, maar erover wandelen...? Nog niet te riskeren...

Na 11 km waren we terug thuis!

Nog enkele sfeerbeelden...

 DSC00086 DSC00088DSC00084

15:10 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

30-12-08

Zo was 2008

Naar jaarlijkse gewoonte, ook het volledige loopjaaroverzicht van Homer!

In totaal een 1400 km gelopen. Een 10 tal westrijden.

Heb me goed geamuseerd!

Volgend jaar doen we hetzelfde!

Prettig oudjaar en de beste wensen voor 2009!

champagne

 

18:08 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

28-12-08

Kerstweek

Het weekje kerstvakantie loopt op zijn einde... Zo weinig gedaan... Schandalig...

Na ons uitstapje van maandag mocht ik 's avonds weer uitvoerig smeren. Al dat slenteren was niet ideaal voor de knie.

Dinsdag ben ik ... euh... een half dagje gaan werken. Ik kon het echt niet laten. Zo leuk... en er stond een belangrijke meeting op het agenda waar ik liever zelf bij was... De knie was nog steeds stijf en ik kreeg uitvoerig commentaar van de collega's... "Ziet ge nu wel dat lopen voor niks goed is... Ons maar aanporren om mee te doen met de 10 miles en zelf gaat ge forfait geven zeker..."

Woensdag vond ik het welletjes. Ik voelde dat er niks mis was met het kniegewricht. Het was immers geen blessure die gekomen was door het lopen... Ik trok mijn stoute (loop)schoenen aan en stapte op de loopband. Voor mij de TV afgestemd op het 'glazen huis'. Eerst traag, 9 km/h en dan sneller naar 10 km/h. Ik ondervond geen problemen, maar stopte toch maar na 5 km. Toen ik van de band stapte voelde ik het wel wat, maar niks dramatisch. 's Avonds mochten we onze benen onder't tafel schuiven bij de schoonouders voor een meer dan overvloedig Kerstmaal. Na de maaltijd, stijve knie... Thuisgekomen direct smeren...

Donderdag mocht ik een overdosis calorieen meesleuren. Lopen was de remedie. Gezien de knie goed stand hield woensdag, koos ik dit maal weer voor het asvalt. Voor de zekerheid laste ik een stop in bij mijn ouders zodat ik in het slechtste geval daar kon stoppen. Na 3,5 km kwam ik daar toe. Geen problemen. Daar werd ik weer overladen met lekkers en snoepgoed... (ik ging wel lopen om calorieen te verbranden...). Na een half uurtje trok ik verder, langs de vaart naar huis. Totaal 8 km. Geen noemenswaardige knieproblemen. Alleen als ik op 1 specifiek plekje op de knieschijf duw, de plaats van de crash, krijg ik een pijnscheut. Volgens mij moet daar ergens een barstje of zo... De remedie daarvoor: niet op dat plekje duwen...

PRVrijdag kroop ik weer op de loopband. Ik stak het DVD-ke van Purple Rain nog eens in... 107 Minuten lopen... 107 minuten genieten! Vroeger konden ze toch muziek maken he... Op die manier is lopen op de loopband vol te houden.

Zaterdag was het kerstfeestje bij mijn ouders. Voor Edith draaide het anders uit... Ze was zo ziek als nen hond en we hadden de dokter van wacht laten komen. Dus ik vertrok alleen met ons gasten. Voor het hoofdgerecht was ik toch even Edith gaan halen zodat ze zich toch een beetje kon aansterken na 3 voedingloze dagen...

Vandaag stond de wedstrijd in Leuven op het agenda. We hadden graag deelgenomen maar voor Edith was het zowieso een onmogelijk zaak. Alleen gaan vond ik ook niet optimaal. Daarbij kwam nog dat het Kerstmaal nog zwaar op mijn maag lag en het was buiten dan ook nog eens een beetje frisjes... Heel de dag in de zetel gelegen en uiteindelijk toch nog 5 km op de loopband gelopen...

Morgen mogen we weer gaan werken! Joepie... Onbeslist

 

20:05 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

24-12-08

Prettige Kerstdagen!

M-XMAS

08:13 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

22-12-08

De Ho Ho Ho Homer knie

Homer kneeHoe is het met de knie? Ik weet het nie...

Zaterdag deed het toch nog serieus pijn. Heel de dag zalfkes smeren en rusten in de zetel. Zondagmorgen voelde ik niks bij het opstaan. Dat was een meevaller. Zelfs ondanks de serieuze botsing werd knie en scheen niet blauw... Zalfkes? Ice packs? Zondag namiddag moesten ons gasten allebei basketten. Tijdens Matthijs zijn match hadden we tapbeurt. Er was niet veel volk in de kantine, maar het was toch heel de tijd staan. Tijdens de match van Thomas zaten we in de (te krappe) tribune. Niet echt comfortabel. 's Avonds mocht ik het voelen... Smeren!!!

Van ochtend weer geen pijn. Vanmiddag een bezoekje gebracht aan Körperwelten. Dat stond al lang op het programma, maar het was er nog steeds niet van gekomen. Indrukwekkend. Ik maakte een uitgebreide studie van de knie... Zo'n constructie! Zoveel aanhechtingen, kabeltjes en draadjes... daar kan serieus wat mislopen. Aan de andere kant zit alles wel mooi ingekapseld, dus het kan wel een stootje doorstaan... Toch knap gedaan. Ik denk dat ze mijn lichaam ook mogen hebben om daar neer te planten. Ze moeten zich er daar wel van gewissen dat ik zeker dood ben, want er waren doorgesneden lichaamsdelen te bewonderen... man man man, liever niet op mijn levend lichaam... 

Al dat slenteren heeft weer geen goed gedaan aan de knie... Sebiet weer wat smeren...

19:55 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-12-08

Q music SANTA RUN

Na een zalig zondag loopje van 16,5 km was er deze week een lopeloze week. Waarom? Geen idee. De kerstsfeer waardoor de zetel extra aanlokkelijk is? Druk op't werk? In ieder geval er was geen loopdrang en dan gaan we dat ook niet forceren...

Gisteren stond de Santa Run op het programma. Ik was reeds 's middags gestopt met werken en was vlug even langs geweest bij de Waagnatie om onze startnummers en kerstmannepakken op te halen. Daar liep ik Herman al tegen 't lijf. Dan vlug naar huis gevlogen om ons gasten te feliciteren met hun schitterende examen resultaten.

santaTegen 16 uur vertrokken we dan terug richting Antwerpen. Ik wilde absoluut de avondspits voorzijn... Daarvoor hadden we blijkbaar iets vroeger moeten doorrijden. Homer en Elasti in kerstmannenpak zorgden blijkbaar wel voor verbaasde blikken bij de filerijders... Ruim op tijd kwamen we toe en vonden al snel een parkeerplaatsje vlak bij de start.

Er waren al heel wat kerstmannen toegekomen in de grote hal. Een ding was al vlug duidelijk: hier andere bloggers/facebookers vinden was een onmogelijke zaak. We luisterden nog even naar de life optredens van Udo, Silver, Kate Ryan en dan werd er een poging gedaan om de grote menigte kerstmannen op te warmen. Matthijs was meegereden als fotograaf van dienst. Spijtig dat het toestel zijn geest gaf na 5 foto's... maar zo kon hij zich volledig toeleggen op zijn suporterstaak.

santa homerDe massa bewoog zich naar buiten. Jongens, zo'n grote bende!!! Een helikopter kwam even enkele meters boven het scheldewater hangen om die rode sliert vast te leggen op de gevoelige plaat.

Vermoedelijk was het startschot gegeven, want de menigte bewoog. Zoals we gewend zijn in een massaloop was het harmonikastart. Vertrekken, stoppen, stappen, vertrekken, ... Na een paar honderd meter waren we toch aan't lopen. Ik draaide even het gas open, maar had het kleine opstakel niet gezien. Te laat zag ik dat de loper voor mij opzij sprong om een klein ijzeren paalte, dat aan't begin van de autovrije straat staat, te ontwijken. Ik kon niet meer stoppen en knalde er met mijn knie en scheen tegen. Het gaf echt zo'n 'Toing' geluid. De pijnscheut ging door mijn lichaam. Ik duizelde en had braaknijgingen van de pijn. Ik strompelde naar de kant en leunde even kreperend van de pijn tegen de huizen. Edith dacht dat het paaltje op een iets gevoeligere plek was terecht gekomen, maar toen ik maar naar knie bleef grijpen besefte ze dat dat toch net niet kon...

Ik hinkte enkele meters... Edith maande aan om terug te draaien, maar ik wou doorgaan... Het deed verschrikkelijk veel pijn, maar na een paar honderd meter ging het beter. Het tempo werd opgedreven en we passeerden heel wat kerstmannen en vrouwen. Geregeld moest ik op stoep lopen om HoHoHo lopers te kunnen passeren. Op de Meir stond de drankpost. Een Smeets jeneverkot. Daar was een splitsing voorzien: of je volgde het parcours, of je passeerde het kot. Wij kozen voor... het kot. De kerstmannen stonden daar massaal stil en waren aan't drummen om zo'n klein glaasje te bemachtigen. Het was echt aanschuiven. Met een beetje elleboogwerk stond ik na een tijdje ook vooraan. "Wat had U graag gehad meneer?" We konden blijkbaar ook de smaak nog kiezen... "5 stuks, vanalles wat". Ik kreeg een plateautje aangeboden met de kleine glaasjes. Het ideale medicijn voor mijn knie. De glaasjes waren al snel leeg en we vertrokken terug. Amai, die knie! Terug starten was verschrikkelijk. We gingen door. De groenplaats, de grote markt, en dan de kaaien op.

De finish was in de gebouwen van de Waagnatie. De Garmin gaf 31:30 aan, wat ik een heel mooie tijd vind, rekening houdend met de knie-oponthoud en de file bij het nuttigen van de jeneverkes. Even een sportdrankje en dan recht naar huis. De wandeling naar de auto was een marteling. Thuis direct ijs gelegd en pijn verbijten. Afzien...

Later op de avond was er in onze straat een kersthappening van onze buren. Eerst was er een fakkeltocht en nadien is het verbroederen in onze straat. Tentjes met kippeboutjes, kerstmuziek en een tentje met "knie-medicijn". Toch even naar buiten gestrompeld om mee te verbroederen en de verschillende smaken medicijnen proeven.

Vanmorgen om 5:30h wakker geworden van de pijn. Of is het stijf? Nog even afwachten en dan misschien desnoods toch een fotoke laten pakken...

In ieder geval, nu genieten van een weekje verlof!!!

09:08 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

13-12-08

Lopers ronselen...

Het was weer een iets moeilijkere week op loopvlak. Dinsdag vertrok ik samen met Elasti, maar zoals meestal, scheidden onze wegen na een tijdje. Ze was immers met versnellingen bezig, en dan kan ik toch niet volgen. Toch heb ik een aantal van die versnellingen life mogen meekmaken, maar toen ze zei dat ze het toertje nog eens ging doen heb ik wijslijk gepast. Ik liep verder terug naar huis en kwam aan met 6,5 km op de teller.

Woensdag en donderdag werd er niet gelopen, en vrijdagavond stond ons jaarlijks personeelsfeest op het programma. Telkens goed voor een honderdtal eters, drinkers en fuivers. Die avond moest ik mijn slag slaan! Ik moest volk hebben voor de Antwerp 10 miles. Ik had reeds 15 moedigen op mijn lijstje, maar vrijdag avond moest ik toch aan de 20 graken vond ik. Samen met een collega trokken we ten strijd. Met een voorraad gerstennat in de hand even inleiden en dan de genadeslag geven. "Dus ge doet mee? OK! Ik schrijf U maandag in!" Bij de dames moest de trukkendoos geopend worden. Iets moeilijker te overtuigen.

Juffrouw A: 'Na 100 m heb ik al geen adem meer!'

'Jamaar, het is geen 100 m, het is iets verder'

' Seg ik ga niet alleen meedoen hoor!'

'Als juffrouw B meedoet, doen jij dan ook mee?'

'Dan zal ik er over nadenken'

Hup, naar juffrouw B. 'Seg ik heb gehoord dat je meedoet aan de 10 miles...'

'Ikke? Zot! Wie zegt dat?'

'Oh ik heb dat net hier gehoord'

'Da kan ik niet.'

'Als gij dat niet kunt, kan niemand dat'

'10 miles? Da's meer dan 10 km he?'

'Euh ja, iets meer.'

'Zover!! Mag ik onderweg roken?'

'Euh, da's in open lucht, ik veronderstel van wel. Seg wist ge trouwens al dat A ook meedoet?'

'Echt? Da kan ni!'

'Toch wel. Als zij meedoet, moet gij dat toch ook kunnen!'

'Alle ja, 't is goed! Ik DOE MEE'

Terug naar A... 'B doet mee he!'

'Da kan niet!'

'Toch wel'...

Van ver wisselden de dames vragende gebaren uit (armen en benen bewogen, om lopen uit te beelden, en er werd naar mekaar gewezen) En B knikte ja...

'Ok, 't Is goed... Ik DOE MEE'

Hi hi hi...

Naar juffrouw C. 'Seg ge ziet er goed uit de laatste tijd he! Aan't sporten?'

'Ziet ge dat?'

'Direct'

'Ben een beetje beginnen joggen?'

'Ah, dan doet ge ook mee met de 10 miles?'

'Oh nee, dan kan ik ni. Da's nog veel te ver!'

'Jamaar, da's pas binnen 4 maand he!'

'Oh nee, da haal ik ni'

'Maar als ge nu goed blijft trainen, moet dat toch lukken'

'Nee nee! Vergeet het'

'Oh da's spijtig, want A en B doen ook mee...'

'Watte? Da kan ni'

'Ja echt'

Weer die uitwisseling van de gekende gebaren.

'Schrijft me maar in... Ik zal wel wat harder trainen dan'

Zo ging het heel de avond verder en zit ik nu al aan 27 inschrijvingen... De drukker kan beginnen aan zijn t'shirts en ondertussen zoek ik uit hoe ik op linkeroever zo'n tentje mag neerplanten met 'nen toog' (iets onmisbaars in de Antwaarpse Maritiem...'

Vandaag was het iets rustiger... De zetel was mijn favoriete plekje vandaag... Toch even nog een kerstkadotje gaan kopen en onderweg even de webloglooptshirts binnengegooid bij smurfinneke en Wim. Met dit weer zullen ze die goed kunnen gebruiken... Daarna terug de zetel in en blogjes lezen. Op de blog van Koen Van Steenkiste las ik dat hij nog ging lopen om 17h... Schuldgevoel... Edith was gaan zwemmen. Snel loopkleren aan en ik vertrok ook... Koud!! Vooral koude wind! Mijn gezicht had blijkbaar een botox-behandeling gehad. Dikke lippen, koude neus, koude wangen... gevoelloos. Even trok ik de buff over mijn mond en neus, maar dan kreeg ik onvoldoende zuurstof... Met de wind vanachter ging het heel wat beter. Het werd een toertje van 8 km. Herboren...

20:47 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

06-12-08

Zware tijden...

Deze week heb ik eens getracht om niet de zwakkeling uit te hangen. Onmiddellijk na het werk de loopkleren aan. Dat brengt de startdrempel iets lager.

Dinsdag had ik al een afreageer-toertje gedaan. Woensdag dus weer direct omkleden en om kwart voor zeven was ik me alweer aan't uitsloven. Het werd een toertje van 8 km. En alsof we er niet genoeg van krijgen, donderdag hing ik alweer de sportieve uit. Edith was gaan tafelen, en ons gasten aan't blokken. Ik zat te niksen. Dat was tijdverlies. Dus alweer de baan op voor eern toertje van ditmaal 5 km. Vrijdag liet ik de beentjes rusten. We hadden in de namiddag alletwee verlof zodat we al eens op kadotjes-jacht konden gaan. We verwenden onszelf... Je weet maar nooit of er na de kerstaankopen nog budget voor onszelf zou zijn... Knipogen.

Vandaag stond dan de "echte" koopjesmarathon op het programma. Om klokslag 10 uur stonden we in het shopping center in Wijnegem. Niet echt de ideale lokatie als je niet van de "massa" houdt, maar als je op tijd bent valt dat goed mee en je hebt er alle winkels bijeen. Ik liep rond met mijn A4 lijstje waarop alle begustigden en respectievelijke verlangens op vermeld stonden. Ik moest een ware administratie bijhouden zodat ieder een optimaal kado kreeg binnen de vooraf afgesproken budgetten. Bij mij kan dit heel snel gaan. Binnen, rondkijken, pakken, betalen, buiten en spurten naar de volgende winkel. Edith houdt zo niet van die snelheid en na een paar boze blikken bracht ik het tempo wijslijk omlaag.

shoppingZonder voorafgaande afspraken, kreeg ik de taak van muilezel toebedeeld. In't begin niet erg. Met een zakje van de parfumerie kan je fluitend verder wandelen; maar naar mate de aankopen vorderden, begonnen die plastic en papieren oortjes wat te snijden in je vingers. Eigenlijk besef je op dat moment nog niet dat die dingen irriteren, en automatisch verhuizen die zakken van je linker naar je rechter hand en terug. Na een tijdje heb je beide handen nodig. Dan ben je de fase van de snijdende oortjes gepasseerd en kom je in de fase dat je vingers wit worden. Je probeert de oortjes nog te verhuizen van vingergewricht naar vingergewircht maar ook dat haalt niks meer uit. Je vingers beginnen te tintelen. Ook de benen willen al niet zo goed meer mee, en af en toe heb je het gevoel dat je knieen achterwaarts klikken. Dan is het tijd dat je zegt: "Schatje, ik ga dit al even naar de auto brengen he". Met versnelde pas bereik je de auto; met twee vingers probeer je je autosluitels uit de broekzak van je jeans te vissen. Even gaat de hartslag de hoogte in wanneer je door het onhandige manoevre een van de zaktjes laat vallen... "Shit, welk zakje is het? wat zit erin? breekbaar? oef, een DVD box. Niks gebeurd." Met een zucht van verlichting verdwijnen de zakken in de koffer en rep ik me terug in de ondertussen flink aangegroeide massa. Ik haast me naar de coordinaten die Edith me door SMSte. De vingers genoten van de doorbloeding. Klaar voor de volgende "snijdende oortjes". De 2e lichting viel al veel beter mee. De 'stukken' werden kleiner en draagbaarder. Hoog tijd voor een koffie vond Edith. Ja vergeet het. Alle terrasjes zaten vol "gepensioneerden". Kunnen die in de week niet komen? Eén tafeltje was er nog vrij, naast een schreiende baby. Dat was nu net wat ik niet nodig had...

De auto in en weg. Op mijn A4 tje staat nog 1 naam niet doorstreept. Die van mij... Volgens mij een bewuste zet van Edith...

Zoveel kadotjes en geen boom om die onder te leggen... Ook dat probleem werd onmiddellijk aangepakt. De boom kreeg een strategische plaats in het salon. Op de zolder werd de kerstversiering geselecteerd en ondertussen zitten we midden in de kerstsfeer. Zalig. Net een fantastische maaltijd achter de kiezen. Onze blokbeesten worden altijd extra verwend...

Vandaag werd er dus niet gelopen... maar de alternatieve marathon compenseerde dat ruimschoots. Morgenvroeg trek ik erop uit, want morgennamiddag moeten we gaan ... feesten ... Een babyborrel van Seppe!

 

20:40 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

02-12-08

Lopen om te ontspannen.

Dit keer ga ik proberen niet te zeuren dat de dagen veel te kort zijn.

Zaterdag is het niet gelukt om te gaan lopen. Thomas zijn basketmatch duurde iets langer dan voorzien. Na de basket nog even met Edith gaan shoppen. We hadden nog een paar boodschappen te doen, waaronder even binnenwippen bij de plaatselijke opticien. Even binnenwippen lukte spijtig genoeg niet. Die man is nl een fervent loper en heeft al heel wat kilometers en marathons op zijn palmares staan. Toevallig waren wij de enige klanten in zijn zaak... De rest van de boodschappen vielen in het water. 's Avonds was het caloriekes verzamelen samen met ouders en schoonouders.

Zondag weer op tijd uit de veren voor Matthijs zijn basketmatch. De supporters waren wakker... de spelers darentegen... Daarna moest er gelopen worden!! Edith polste even hoever ik zou lopen; "Rond de kerktoren". Zij opteerde voor de langere afstand. Ik was eerder weg. Uiteindelijk werd het een toertje van 15 km... Niet dat onze kerk zo groot is hoor... maar ik nam de buitenbocht... Na 10 km kwam ik Elasti tegen. We liepen een kilometertje samen en dan scheidden onze wegen weer. Daarna snel in de douche en dan weer caloriekes gaan verzamelen op het verjaardagsfeestje van ons neefje. 't Was weer dik in orde!

errorVandaag was het weer een werkdag van systemen uittesten, trainen, error-meldingen, diep nadenken, ... Ik moest er even uit. Samen met Elasti vertrokken we voor een toertje. Voor mij 5 km.  Voor Elasti weet ik nog niet. Ze is nog niet terug.

Blogjes lezen blijft moeilijk! Gelukkig kan ik jullie prestaties/uitspattingen volgen op FACEBOOK!

20:14 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

29-11-08

Druk...

Busy 4Wat een leven. Druk druk druk... Mijn Feed reader geeft aan dat ik nog 234 berichten achter loop... Alle dagen vroeg naar kantoor en laat thuis. Gans de dag meetings, opleidingen, ... Elke dag is in het teken van hardware, software, opleidingen, trainingen, ... Bijgevolg 's avonds iets minder zin om de laptop nog eens op schoot te nemen. En gezien ons gasten dan weer eens blessure vrij zijn, draait onze taxidienst weer op volle toeren; er wordt weer heel wat over en weer gereden naar de verschillende sporthallen. De computerontspanning beperkt zich tot af en toe eens "porren op facebook".

Van lopen komt bijna helemaal niks meer in huis. Vertrekken is toch Oh zo'n moeilijke opgave. Als het dan toch gebeurt is het echte ontspannen en dan denk je elke keer "Verdomme dat moet ik toch meer doen..."

OK, met de sneeuw en ijzel was het vorig weekend niet echt evident om te lopen. Toen heb ik wijslijk gepast. We zijn wel stevig gaan wandelen over het verse sneeuwtapijt. Zalig! Ik hou van sneeuw... Als een klein kind kijk ik honderd keer naar buiten en houd ik de temperatuur in de gaten. Dus zondagavond trokken we erop uit. Spijtig dat ons gasten al zo groot zijn. We vonden het eigenlijk niet kunnen dat we met de sleeen gingen wandelen met 2 kindjes van 16 en 17j. Dus dan maar zonder slee. De sneeuwballen suisden rond onze oren.

Ook dit weekend zal weer lekker gevuld zijn. Baketten op verplaatsing. Vandaag lekker gaan eten met ouders en schoonouders. Morgen nog een verjaardagsfeestje... Toch ben ik er zeker van dat ik een gaatje zal vinden om te lopen... En... ik ga proberen blogjes te lezen...

08:09 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-11-08

We zijn er nog eens...

Na een weer heel drukke werkweek was ik oh zo blij dat het weekend was. Vrijdagavond mocht er weer heel wat over en weer gereden worden naar de baskettrainingen. Thomas ging voor de eerste keer terug trainen na zijn pootje gebroken te hebben. Heel den boel goed ingetaped en met een brace. Alles had goed stand gehouden, dus hopelijk is hij terug vertrokken. Daarna Matthijs weggebracht. Dan snel Elasti opgepikt om naar de eerste "officiele bijeenkomst" te gaan van "Runnin' Brecht"; de loopclub van Brecht. Ik ben, laat ons zeggen, steunend lid. Ik heb nl nog nooit meegelopen... shame on me. Het was een gezellige bijeenkomst. De "sportdrank" vloeide rijkelijk. Na Matthijs zijn SMSje even over en weer naar den basket gevlogen en dan terug "socialisen"... Naar mijn gevoel toch net op tijd gestopt met de "sportdrank". Ik had nog niet gegeten... Dan voel je dat toch iets sneller.

Zaterdagmorgen was op zijn zaterdagmorgens. Wat moest gebeuren werd gedaan. Na de middag mocht matthijs gaan matchen. Om 14:45h... De meisjes die voor hen speelden hadden er een gezellig onderonsje van gemaakt denk ik. Matthijs moest met meer dan een half uur vertraging starten... Daar ging onze strakke namiddagplanning weer. Na de victory van Matthijs, snel Thomas opgepikt en dan bij mijn ouders gaan eten... Dat staat altijd garant voor veel calorieen stapelen... Pffff

Vanmorgen was Edith EXTRA VROEG UIT DE VEREN. (dat gaan we noteren! zondag 16 nov 2008). Ze had vrijdag, aan den toog, namelijk aan de vroege "Brachtse Lopers" gezegd dat ze meeging met hen. Nu moet je weten dat die mannen stipt om 8h onze deur passeren... Dus belofte maakt schuld en ze stond er vanmorgen!!! Ik vertrok een uurtje later voor een toerke van 12 km. 10°C en 't was droog. Ik vertrok met tegenwind. Daarna een aantal kilometers langs het kanaal en dan terug richting thuis. Het liep vrij goed. Hartslag aan de hoge kant, maar dat zijn we gewend. Edith was ook net thuisgkomen.

200821116

Vanmiddag nog een beetje chillen en dan zijn we weer klaar voor een zware werkweek.

13:39 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

15-11-08

Rustig op loopvlak

quest markRustig hier he... 'k Weet het. Niet veel gelopen...

Straks of morgen misschien...

10:31 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11-11-08

11 november ...

... de verjaardag van mijn schoonvader. Hij heeft nooit van zijn leven moeten werken op zijn verjaardag. Mooi gepland.

Vanmorgen was ik alweer vroeg wakker. De regen kletterde tegen de ruiten. De wind was al wat minder dan gisterenavond, maar het waaide toch nog harder dan we gewoon zijn. Eerst nog even naar de "herhaling van het journaal" gekeken en dan het loopuniform gezocht. Toen ik vertrekkensklaar was, was het gestopt met regenen, en waren de dreigende wolken weggetrokken. Er was zelfs een heldere hemel!!

Ik had een route uitgestippeld in mijn hoofd. Ik was amper 500 m weg toen ik mijn plannen volledig omgooide. Ik vertrok met de wind pal in de rug, en moeten terugkeren met de wind van voren zag ik niet zitten, dus er werd gekozen voor een ander tochtje. Het liep vlot. Ideale temperatuur. Net geregend. Iets te veel wind. Ik hield het bij een tempoloopje van 5 km. Toen ik thuiskwam, stond Edith vertrekkensklaar.

Deze namiddag werden we verwacht in de bowling hier inde buurt. Mijn schoonvader had ons uitgenodigd voor een familiepartijtje bowling. Een gezellig samenzijn, en ook hier weer schitterde Elasti! Daarna een aperitiefje thuis en dan met zijn allen op restaurant. Wat zal er weer gelopen moeten worden om de schade te herstellen.

Ondertussen schitterden vele weblog-facebook-lopers. Vlug jullie verslagjes lezen!!

19:37 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-11-08

Druk weekendje

Wat een weekend… Een weekend was om uit te rusten dacht ik. verhuizenZaterdag om 9h werd ik verwacht bij Elastimams broer. Hij had een nieuw nestje gekocht en wij mochten zijn inboedel mee verhuizen. 0m 9 h stonden we daar met 6 beren van gasten (mezelf inclusief). Kristoff had 4 Harley Davidson maten en zijn 2 schoonbroers gevraagd. Om 10 h al stak alles in de breaks, aanhangwagens en camionette. In konvooi reden we naar de nieuwe stek. Daar moesten we wachten op de ladderlift. Ons geduld werd danig op de proef gesteld. Na 3 h lachen en zwanzen ken ik alles van Harley Davidsons, Harley treffens over de wereld, cilinderinhouden, types, onderdelen, beurzen, cruisen en zuipen… Eens de lift er was, was alles binnen het half uur gelost. (moesten wij daar zo lang voor wachten). Met ons tweetjes reden we nog een laatste maal terug voor de laatste spullen te verzamelen.

vaatOm 17:30h was ik thuis. Snel de douche in want om 18h werden we verwacht op den Basket. De ouders van Matthijs zijn ploeg mochten de kaas en wijnavond voor de Vips en de sponsors verzorgen. Er moest gewerkt worden!! Opdienen, afruimen, afwassen, … 75 genodigden en geen vaatwasser in die keuken… Handen uit de mouwen dus. 200 borden, 300 glazen alles met de hand. Er waren dan wel 10 sets handen, maar toch was het veel. Mijn handen waren helemaal verfrommeld… Maar ja, ’t was voor de goede zaak. Om 21:30 h was onze shift gedaan, en mochten de volgende overnemen…

herfst 2Vanmorgen moest er dan toch gelopen worden. Zoals gewoonlijk vroeg uit mijn bed. Na een uurtje blogjes en facebook lezen trok ik stilletjes naar boven, op zoek naar mijn looptenue. Nog vlug en boterhammetje, een kopje koffie en dan naar’t bos. Mijn benen waren nog stijf van al de trappen die ik zaterdag had gedaan. (zeker 20 keer 3 verdiepen op en af). Dus ik ging het rustig houden. Kei veel loopvolk in’t bos. ’t Was weer zalig. De kilometertjes telden vlot bij op de Garmin. Op de 11 km dacht ik dat ik toch 10 miles moest lopen, dus nog een extra lusje. Na 16 km ging het nog vlot, dus ik stopte nog niet. Zou ik voor de 21 gaan? Waarom niet, ik was toch bezig. Maar na 19 km was ik in de buurt van mijn auto. Ik liep nog een paar keer rond de parking om 20 km op mijn teller te hebben. Ik zag het niet zitten om nog een paar keer rond de parking te lopen voor de 21 km te halen. Mijn schoenen zagen er lief uit. De klodders modder hadden ze zwaar gemaakt. Modderspatten tot aan mijn knieën, en mijn witte sokjes waren alles behalve wit. Maar ’t Was kei leuk!!

En nu liggen we in de zetel, 1 oog op mijn scherm, 1 oog op de cross cup in Mol (CANVAS+).

Groeten.

15:30 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02-11-08

Herfstloopje

herfstHerfst. Geef toe, het kan mooi zijn. Als het niet regent en niet waait... Vandaag was het zo'n dag. Voormiddag volle bak zon. Na een trage start van de dag en een uitgebreid ontbijt trok ik mijn looptenueke aan. Terug de lichte kledij... 10°C. Ik was klaar om te vertrekken, maar daar bleef het bij. Beentjes waren nog wat moe van het loopje van gisterenavond. Ik legde mij in de zetel bij ons gasten en pikte nog een filmpje mee. De eindgeneriek rolde over het scherm. Dat was voor mij het startsein. Ik verzamelde flesjes drinken, een banaan, ipod, ... en sprong in de auto, richting Peerdsbos.

De parking aan het park stond zo goed als vol. Hola, ik was duidelijk niet alleen. De beelden van het herfstbos waren adembenemend. De zon priemde door de kalende kruinen. In de dreven lag een tapis-plein van gouden en bruine bladeren. Die feerieke bladeren camoufleerden vakkundig de modderplassen. Shit!! Natte voeten.

Ik liep rustig verder. Verbazend weinig lopers, maar heel veel wandelaars. De rijke bosgeur werd geregeld verstoord door Chanel geuren. Ik verliet de brede dreven, en dook terug in het echte bos. Daar was ik weer alleen.

Na een rustig loopje van 9,5 km was ik terug aan de auto. Herboren.

17:08 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

Rustig weekendje...

Wat een weekend... "Daens" was ongelooflijk.  Een muzical waar zelfs in het buitenland stevig mee uitgepakt kan worden. Spijtig dat enkele technische problemen zorgden voor vertragingen. Dit maakte dat we een dik uur langer dan voorzien vertoefden in Antwerpen X. Het avondeten werd genuttigd om 0:30h. Een stevige vette pita en dan gaan slapen Onbeslist.

Zaterdag werd heel rustig ingezet. En bleef rustig gedurende heel de dag... Dit blogje werd vertroeteld met een nieuw jasje, ter gelegenheid van haar 2e verjaardag. Uiteindelijk dan toch nog om 20h de loopoutfit aangetrokken voor een aantal kilometertjes. Het regende niet meer. Er stond wel wat wind. Temperatuur was goed. Een laagje minder aangetrokken dan vrijdag, en het was nog te warm... Het liep vlot. Ik kon vlot het tempo van 10,4 km aanhouden gedurende de 7 km.

08:09 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

31-10-08

Alweer een verjaardag!!!

bday cakeVandaag alweer een reden om te feesten! 2 jaar geleden zette ik mijn eerste looppasjes en werd deze blog geboren... Vandaag ben ik al aan mijn 4e paar loopschoenen en staan er 93300 hit op de teller! Dank voor jullie bezoekjes!!

Lopen... Daar is deze week niet veel van in huis gekomen. Druk, suf, Moe, ... Ik ben nog steeds niet volledig verlost van mijn verkoudheid van 2 weken geleden. Misschien wel mijn eigen schuld. Ik was een anti-griep spuitje gaan halen toen ik nog tegen mijn verkoudheid vocht. Mogelijk was mijn lichaam nog niet klaar voor die prik...

Vandaag een dagje verlof gepland (speciaal voor de verjaardag van deze blog Knipogen). Het loopje dat gisterenavond voorzien was kon alweer niet doorgaan, dus vanmorgen moest er iets gebeuren! Terwijl de rest van de huisgenoten nog in een diepe coma lag trok ik mijn outfit aan. De thermometer gaf 3°C aan, dus ging ik ervan uit dat ik mijn nieuwe winteroutfit mocht aantrekken. Foute beslissing! Ik heb gezweet als een rund! Ik vertrok met een lege maag. Al snel voelde ik dat ik niet echt stevig op mijn benen stond. Had beter toch iets gegeten. (een cracotte of zo). Ook de hartslag was veeeeel te hoog. Ik ging door aan de cadans die de ipod aangaf. Af en toe even stappen om de hartslag toch wat te laten zakken. Na 7 km was ik terug thuis. Toen ik de deur opentrok, kwam het aroma van verse koffie mij tegemoet! Zalig!!

DaensDe rest van de dag zal waarschijnlijk in slow-motion verlopen. Verlof he. En vanavond gaan we naar Daens. Hopelijk zit Antje aan de vestiaire...

Een prettig weekend iedereen!! en succes voor de wedstrijd- en andere lopers!

14:03 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

25-10-08

Antwerp 10 miles

Dit week een heel rustig weekje gehad op loopgebied. Mede door een heel stressy weekje op't werk. Er moesten wat data worden verhuist tussen servers, en tegenwoordig kan een mens geen uurtje meer zonder e-mail blijkbaar. Zelfs de verplaatsing van een aantal icons op het desktop schijnt voor sommigen het eind van de wereld te betekenen! Dus dinsdagavond moest ik er even tussenuit. Loopschoenen aan en 4,5 km "vlammen" (naar mijn normen!). Dat luchtte op.

Ondertussen ben ik op't werk begonnen met mijn promotiecampagne voor de "Antwerp 10 miles". Een collega en ik hebben hier onze schouders onder gezet, en we gaan trachten een deel van de bende te laten bewegen. We zijn toch met een dikke honderd man op de firma denk ik, waarvan bij ons weten een 5 tal die af en toe een loopschoen aantrekt, en een 3 tal hevige (ex) (marathon) lopers. (ik zit bij de eerste groep). We krijgen heel goede support van't management; dus we zijn al volop bezig met het ontwerp van een T-shirt en de randaccomodatie. We hopen toch op een 20 tal lopers! Wel altijd grappig de reakties die je krijgt op zo'n mailing: "Gij wilt mij dood zeker!!??" "Krijgen we daar nen extra dag verlof voor?" "Kunnen ze dat niet onder de uren doen?" "Gaat gij mij reanimeren als ik neer val?" "Ik kan die dag niet. Mijn nonkel wordt dan begraven..." "Waarom geen kroegentocht?" Maar ook positieve reakties: "Afwel Frank, ik ga dat proberen...!!" "Goed initiatief, Frank. Dat was nu net het duwtje dat ik nodig had om te beginnen lopen. Vanavond begin ik!!". We zijn eens benieuwd. Zelfs "de groten baas" is bijna overtuigd om mee te doen!

Van't weekend gaan we nog eens lopen denk ik. Het weekend is sowieso al een uurtje langer, en ik heb er dan nog een dagje aan vastgeplakt.

07:15 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

18-10-08

Wat een week...

Thanks
Dank U voor de vele reakties op mijn Eindhoven avontuur. Altijd heel leuk natuurlijk.

Maandag had ik een dagje vrij genomen om de beentjes en de rest van het lichaam een beetje te laten rusten. Edith was al heel vroeg de deur uit voor haar weekje Luxemburg, en ons gasten bracht ik met de auto naar school; zo konden ze wat langer uitslapen... Daarna had ik het kot voor mij alleen.

Ik kon de rust goed gebruiken. Ik had niet echt veel last van de beentjes, maar ik voelde mij zo ziek als nen hond. Keelpijn, hoestaanvallen, neus potdicht. Ik legde mij in de zetel met een grote kop koffie en met mijn laptop op mijn buik. Ik begon aan mijn verslag... Na een tijdje ging mijn GSM, alweer, maar dit keer was het de beltoon van Thomas? "Hè? Die zit toch op school?!" "Pap, ik ben onderweg naar't ziekenhuis. Ik heb mijn voet omgeslagen bij de turnles." Hij had zijn bomma gebeld. Dat vond ik eerlijk gezegd niet zo erg, want ik voelde me rot. Ik moest niet komen en hij zou me op de hoogte houden. Verdomme, wa nu weer. Na een dik uur een SMS. "Vt gbrkn. w8 op gips". Verdomme, hoe moest ik dat nu weer gaan organiseren... Kort na de middag kwam hij thuis met zijn krukken.

Ik had ondertussen een minutieus rampenplan opgesteld, waarin opvallend veel 'bomma' en 'oma' in voorkwam. Zelfs de maaltijden werden ingepland! (geen cracottes dus!). Het e-mailtje ging naar 'bomma' en 'oma', en Edith in Cc zodat ook zij op haar 2 oren kon slapen. Ik had ineens een rustigere week... Niet voor eten zorgen, geen baskettrainingen voor Thomas... Dat kwam goed uit, want na een werkdag met een ziek lichaam, kon ik mijn zeteltje 's avonds goed gebruiken.

Gisteren kwam Edith dan eindelijk terug. We zijn gered! Alle problemen zijn nu van de baan! Knipogen. Er is terug structuur in de chaos! Maandag mag Thomas terug naar de kliniek voor fotokes en zal dan waarschijnlijk een nieuwe gips krijgen.

Ondertussen is de verkoudheid al wat beter, maar heb nog steeds geen cm gelopen. Misschien van't weekend toch eens proberen.

08:52 Gepost door Homer in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende